ไป๋เจ๋อเตรียมจะให้ของขวัญเยี่ยน
เขาให้ม่อช่วยตัดไผ่มาไม่น้อย เหลาเป็นเส้นบางยาว ขัดจนเรียบลื่น แช่น้ำต้มและตากแห้ง แล้วค่อย ๆ สานเป็นเปลรูปรี
ม่อตัดไม้มาอีก ภายใต้การกำกับของไป๋เจ๋อ ใช้เชือกและเถาวัลย์ที่ฟอกหนังแล้ว มัดเป็นฐานที่แข็งแรง สองข้างโค้งขึ้นเล็กน้อย วางเปลประกอบเข้าไป ให้แกว่งไปมาได้
ผิวเด็กอ่อนบาง ไป๋เจ๋อจึงปูเสื่อเย็นในเปลซึ่งรองด้วยหนังมนุษย์สัตว์ ใช้แต่เส้นไผ่ที่เรียบที่สุด สานอย่างแน่นหนาและเรียบเสมอกันเป็นพิเศษ แล้วปูผ้าของเผ่ามนุษย์ปลาทับอีกชั้น
เจว๋ยคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ พอเห็นผลงานสุดท้ายก็เอื้อมมือลูบคลำ แล้วเขย่าเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
ไป๋เจ๋อมองเจว๋ย จู่ ๆ ใจก็ห่อเหี่ยว วางของในมือลงแล้วโอบกอดเขาไว้แน่น
เจว๋ยเงยหน้าเล็ก ๆ ถามว่า "ท่านพ่อ เป็นอะไรไป?"
ไป๋เจ๋อส่ายหน้า ลูบศีรษะเด็กน้อย "ไม่มีอะไร ท่านพ่อแค่อยากกอดเจ้า"
"แค่เดี๋ยวเดียวก็พอ"
เจว๋ยก็ยืนอยู่อย่างว่าง่าย "ท่านพ่อจะกอดนานเท่าไรก็ได้"
แล้วก็พูดเสียงเบาอีกว่า "ข้าชอบให้ท่านพ่อกอด"
"ชอบมาก"
น้ำตาของไป๋เจ๋อแทบไหล เขาพยายามกระพริบตาถี่ ๆ จึงกลั้นกลับไป กอดเจว๋ยแน่นขึ้นอีก
ม่ออยู่เคียงข้าง ไม่พูดอะไร เงียบ ๆ เก็บข้าวของบนพื้นให้เรียบร้อย
พอถึงเวลาเข้านอน จู่ ๆ ม่อก็กุมมือไป๋เจ๋อไว้ จ้องมองตาเขาอย่างแน่วแน่ เสียงไม่ดัง แต่ตกใส่หูไป๋เจ๋อได้ชัดเจนเป็นพิเศษ