“นี่เจ้ากินน่ะหรือ?” ใบหน้าของม่อเคร่งขรึมลงในทันที น้ำเสียงก็สูงขึ้นไม่น้อย
“ข้าอยากลองดู” ไป๋เจ๋อพยายามยิ้มให้เป็นธรรมชาติ ทำเป็นสบาย ๆ “รสชาติไม่เลวนะ”
ม่อไม่เชื่อคำพูดเขาอย่างเห็นได้ชัด “อาหารในบ้านไม่พอหรือ?”
ช่วงนี้เขาออกแต่เช้ากลับค่ำ อยู่ในป่านานเป็นวัน ไม่ได้ดูของในห้องเก็บให้ถี่ถ้วน พลันรู้สึกเสียใจยิ่งนัก
ม่อพูดพลางจะออกไป “ข้าไประหู—”
ไป๋เจ๋อรีบเอื้อมมือคว้าแขนเขาไว้ “บ้านยังมีอาหาร”
ม่อขมวดคิ้ว “เจ้าไม่กลัวของพวกนี้หรอกหรือ?”
“พอเป็นชิ้นเนื้อแล้ว ก็ไม่เป็นไร” ไป๋เจ๋อปิดฝาหม้อ “ไม่อย่างนั้นข้าจะทำกับข้าวได้อย่างไร?”
เขารู้ว่าการแสดงของตนแย่มาก ถึงขั้นเรียกว่าดูไม่ออกก็ว่าได้ จึงคิดจะข้ามหัวข้อนี้ไป “รีบอุ่นข้าวเถิด ลองชิมรสชาติเป็นอย่างไร”
ในบ้านตุ๋นซุปมักใช้หม้อหิน ตอนนี้ในหม้อยังมีซุปอยู่เต็มหม้อ ยกขึ้นมาก็หนักมาก
ม่อจับมือที่ยื่นมาครึ่งหนึ่งของไป๋เจ๋อไว้ ก้มตัวยกหม้อ วางบนเตาที่ก่อด้วยหิน แล้วเติมฟืนลงในกองไฟ
ไป๋เจ๋อนั่งแนบชิดม่อ มือหนึ่งกอดแขนเขา อีกมือเล่นนิ้วมือเขา ทั้งยังซบศีรษะไว้บนไหล่เขา
ในถ้ำเงียบสงัด
แสงไฟตกกระทบบนสันจมูกโด่งของม่อ ทอดเงาลงมา โครงหน้าที่ดีเด่นอยู่แล้ว ยิ่งงามสง่าน่าหลงใหล
ไป๋เจ๋ออดใจไม่ไหว จูบเขาไปทีหนึ่ง
“ไข่ฟองใหญ่สามฟองนั้น ครึ่งหนึ่งเอาไปนึ่ง อีกครึ่งเก็บไว้พรุ่งนี้ทอดแผ่นแป้งไข่กินดีหรือไม่?”