มนุษย์สัตว์งูมีปากก็อธิบายไม่ชัด ตอนนี้กลัดกลุ้มใจอย่างยิ่ง ใบหน้าขาวหมดจดแต่เดิมถึงกับแดงระเรื่อ พอมองไปที่ม่อ แววตาก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและน้อยใจ
ตอนนี้เขารู้สึกว่ามนุษย์สัตว์ตนนี้ไม่เพียงหยิ่งยโส แต่ยังเจ้าเล่ห์และเสแสร้งอย่างที่สุด
ทว่า ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของไป๋เจ๋อ กลับกลายเป็นการข่มขู่อย่างโจ่งแจ้ง
ม่อหลุบตาลง สีหน้าสงบนิ่ง หลังจากกล่าว "ข้อเท็จจริง" จบ ก็ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไรอีก
ตอนนี้ไป๋เจ๋อคิดไปไกลเป็นฉากๆ ว่าคู่ของตนทำงานหนักแสนสาหัส กว่าจะได้พักสักครู่ กลับมีคนมาหาเรื่อง
เจ้ามนุษย์สัตว์งูนั่นอาศัยมีเขี้ยวพิษ ก็เลยข่มขู่ม่อ แถมยังบอกว่าจะกัดเขาให้ตาย
ไป๋เจ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
ยังกล้าจ้องอีก? ในเขตของพวกเรา เจ้ายังกล้าจ้องอีก!
เขาถลึงตาจ้องกลับไปอย่างดุเดือดทันที
อีกฝ่ายเป็นเหมือนคนใบ้กินหวงเหลียน ขมก็ขมแต่พูดไม่ได้ ส่วนมนุษย์สัตว์งูนั้นพูดความจริงกลับไม่มีใครเชื่อ ยิ่งรู้สึกจนปัญญา
เขาถอนใจ พูดกับไป๋เจ๋อว่า "อย่าให้เขาหลอกนะ"
"เมื่อกี้เขาไม่ได้เป็นแบบนี้ เขาจะถลกหนังข้า เอาข้าไปตุ๋น"
"มนุษย์สัตว์ตนนี้มันร้ายกาจ"
"เก่งเรื่องเสแสร้ง"
แต่ภายใต้แว่นกรองแสงหนาเตอะ ไป๋เจ๋อกลับไม่ได้ยินคำพูดไม่ดีเกี่ยวกับม่อแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเป็นมนุษย์สัตว์แปลกหน้า เขาจึงเถียงกลับทันควัน "เจ้าต่างหากที่มีเล่ห์เหลี่ยม"