ไม่กี่วันต่อมา ผู้คนจากเผ่าเหยี่ยวปีกดำก็มาถึง เป็นมนุษย์สัตว์ตนหนึ่ง บอกว่าจะพาม่อไปยังที่ที่เขาพบสร้อยเส้นนั้นในตอนนั้น
ม่อยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าไร้อารมณ์ ไป๋เจ๋อกุมนิ้วที่งออยู่แล้วพูดว่า "ข้าไปกับเจ้าด้วย"
"เจ้ารออยู่บ้านเถิด" ม่อส่ายหน้า "ข้าจะกลับมาเร็ว"
เคยออกตามหาเพียงลำพังมานานหลายปี ม่อชินเสียแล้ว ต่อให้ต้องกลับมามือเปล่าอีกครา เขาก็ยอมรับได้อย่างสงบ
"ข้าไปกับเจ้า" สีหน้าของไป๋เจ๋อจริงจังมาก "ไม่ว่าไปที่ใด เราก็ไปด้วยกัน"
ม่อจ้องมองดวงตาของคู่ของตน ครู่หนึ่งก็เอ่ยเสียงเบาว่า "ดี"
เก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว เสือดำก็แบกไป๋เจ๋อขึ้นหลัง ภายใต้การชี้นำของมนุษย์สัตว์เหยี่ยวปีกดำกลางอากาศ มุ่งหน้าตะวันออกเฉียงใต้ไปอย่างรวดเร็ว
พืชพรรณเขียวขจีหนาแน่นขึ้นทุกที หนทางคดเคี้ยวมากขึ้น เมื่อผ่านหน้าผาชันสูงชันแห่งหนึ่ง เสือดำหยุดฝีเท้า ในดวงตาดูหม่นหมอง ยากจะหยั่งรู้ เงยหน้าขึ้นส่งเสียงสะอื้นต่ำ
ในหุบเขาอันเงียบสงัด ดังก้องไปด้วยความโศกเศร้าอย่างต่อเนื่อง
ไป๋เจ๋อกอดเสือดำไว้แน่น ลูบข้างคอเขาอย่างเงียบ ๆ
ที่ที่มนุษย์สัตว์เหยี่ยวปีกดำพบสร้อยเส้นนั้น ยังห่างจากหน้าผาแห่งนี้มากนัก เลยลงไปเป็นแม่น้ำที่ดูผิวเผินสงบนิ่ง แท้จริงแล้วซ่อนเกลียวคลื่นรุนแรง ทะลุผ่านถ้ำหินใต้ดินที่ซับซ้อนลดเลี้ยว โผล่ขึ้นอีกครั้ง กระทั่งไหลรวมสู่ทะเลที่กว้างใหญ่กว่า
"ตรงนั้นแหละ" มนุษย์สัตว์ชี้ไปที่ต้นสนต้นหนึ่งซึ่งหยั่งรากอยู่บนหน้าผา "ตอนนั้นห้อยอยู่บนนั้น"