ในหมู่บ้านมนุษย์ปลา ทุกคนต่างพากันเงยหน้าขึ้นโดยไม่นัดหมาย สูดกลิ่นในอากาศอย่างแรง และในที่สุดก็ระบุแหล่งที่มาของกลิ่นหอมได้
พวกเขาอดใจไม่ไหวพากันเข้าไปล้อม โดยในช่วงแรกยังรักษาระยะห่าง มองไปทางไป๋เจ๋ออย่างสงวนท่าที
เมื่อผู้คนเพิ่มมากขึ้น เด็กที่กล้าหาญบางคนขยับเข้ามาใกล้ กลืนน้ำลายแล้วพูดว่า "อาหารของพวกท่านได้กลิ่นหอมจัง"
ซีตอบอย่างหยิ่งยะโส "อาหารที่ไป๋เจ๋อทำอร่อยที่สุดเลยนะ"
เหยียนและคุนกำลังสวมบทบาทเป็นพ่อครัวปิ้งย่างอย่างลืมตัว ไม้เสียบในมือส่งต่อกันเป็นทิวแถว ปิ้งได้อย่างสะใจ
อาหารทะเลและเครื่องหอมภายใต้เปลวไฟ ผสานจนเกิดกลิ่นเฉพาะตัวที่ยั่วยวนชวนชิม เมื่อเข้าปากก็เหมือนต่อมรับรสระเบิด
เนื้อกุ้งทะเลสีแดงสดนุ่มเด้ง เทลงบนใบไม้เขียวสด ช่างงดงามเกินบรรยาย
ซุปในหม้อยังไม่เสร็จ ไป๋เจ๋อกำลังจ้องมองและคน
ม่อรับไม้เสียบจากมือเหยียน ป้อนไปที่ริมฝีปากไป๋เจ๋อ "กินหน่อยก่อน"
ยังไม่ทันกลืนหมด ก็ส่งกุ้งที่แกะเปลือกแล้วอีกตัวหนึ่งมาให้
มนุษย์สัตว์ทั่วไปมักกินทั้งเปลือกทั้งเนื้อ แต่ม่อรู้สึกว่าไป๋เจ๋อเหมือนจะไม่ชอบเปลือกของอาหารนี้ จึงใช้นิ้วค่อยๆ แกะทีละนิด
เวลาม่อป้อนอาหารไป๋เจ๋อทุกครั้ง จะประคองมือเข้าไปใกล้มาก
เมื่อใดที่ถูกกลีบปากอ่อนนุ่มนั้นแตะต้อง เขาจะมีความสุขอย่างลับๆ
แล้วในใจก็พลุ่งพล่านด้วยแรงกระตุ้น—อยากสอดนิ้วเข้าไปในปากของไป๋เจ๋อ แล้วตวัดรุนแรง