หลังจากม่อกลับมา ก็ยังไม่ยอมให้ไป๋เจ๋อพักผ่อน พลิกตัวคนตรงนั้นทีตรงนี้ที ไม่เว้นแม้แต่มุมไหน
กระท่อมไม้ไม่เก็บเสียง ไป๋เจ๋อทำได้เพียงกัดริมฝีปาก พยายามอดกลั้นไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา
ถูกยั่วเย้าเสียจนตาพร่ามัว สติเลือนราง
สุดท้ายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจบลงเมื่อไหร่
แสงสว่างจ้าทั่วฟ้า แต่ภายในกระท่อมไม้กลับยังคงสลัว
ซีและเจว๋ยคลานไปที่ประตูหลายรอบ พยายามมองลอดกิ่งไม้ที่ขวางประตู ดูว่าไป๋เจ๋อตื่นหรือยัง
ม่อไม่ยอมให้ทั้งสองรบกวนไป๋เจ๋อพักผ่อน
แต่ไป๋เจ๋อยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ถ้าระหว่างเดินทางต้องหิวแน่
เจว๋ยกังวลมาก ใบหน้าเล็กตึงเครียดตลอดเวลา
ท่านพ่อไม่เคยหลับนานขนาดนี้เลย ยกเว้นคราวที่ตกน้ำครั้งก่อน ตะวันก็อยู่กลางหัวแล้ว
ม่อแวะเข้ามาครั้งหนึ่ง วางผลไม้ฉ่ำน้ำหลายผลไว้ข้างเตียง
ซีและเจว๋ยอยากตามเข้าไปด้วย แต่ถูกเขาจับทิ้งทีละคนโยนไปที่หาดทรายข้างนอก
ตอนไป๋เจ๋อตื่นขึ้น สมองว่างเปล่าชั่วขณะ จากนั้นความทรงจำเมื่อคืนก็ทะลักทลายเข้ามา
ความรู้สึกแปลก ๆ บนร่างกายก็กำลังบอกอย่างชัดเจนว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน
ไป๋เจ๋อจ้องเพดานสีน้ำตาลอมเหลือง นอนคิดทบทวนชีวิต
จนกระทั่งเสียงของม่อแว่วมา "ตื่นแล้ว?"
ไป๋เจ๋อไม่ขยับ แค่กรอกตามอง "เมื่อไหร่แล้ว?"
เสียงแหบแห้ง มาพร้อมความแห้งผากที่ขาดน้ำ
ม่อเดินเข้าไป ก้มตัวประคองเขา "เที่ยงแล้ว"