ขยับไปขยับมา เก้าอี้ใต้ก้นของม่อก็เคลื่อนเข้าไปใกล้ถ้ำที่ไป๋เจ๋อกับเจว๋ยนอนเข้าไปทุกที
เขาพิงหลังชิดผนังหิน ข้อศอกยันเข่า มือหมุนมีดกระดูกไปมาไม่หยุด หูทั้งสองตั้งเชิดขึ้นอย่างตื่นตัว
รออยู่พักหนึ่ง เสียงเล่านิทานของไป๋เจ๋อภายในถ้ำก็ค่อยๆ เบาลง
ม่อยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ใบหน้าแทบจะแนบกับประตู มีดกระดูกในมือก็เก็บกลับเข้าที่เอว ร่างกายทั้งหมดเตรียมพร้อมเต็มที่ พร้อมจะลักพาตัวเมื่อไหร่ก็ได้
เงียบไปครู่หนึ่ง ในถ้ำก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาจากไกลถึงใกล้
เบามาก ดังซ่าๆ คล้ายจะรู้สึกได้ถึงแรงเสียดทานของพื้นรองเท้าหนังสัตว์บนก้อนหิน
ม่อยังไม่ทันตั้งตัว ประตูก็เปิดออกเสียงดังเอี๊ยด ไป๋เจ๋อสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างกระฉับกระเฉง
ไฟในถ้ำยังลุกไหม้อยู่ แสงสว่างไม่ได้มืดสลัวเลย ไป๋เจ๋อถูกม่อที่นั่งอยู่หน้าประตูทำให้ตกใจ สะดุ้งโหยงทั้งตัว แทบจะชนกรอบประตูด้านหลัง
แทบสิ้นสติ
ม่อก็สะดุ้งเหมือนกัน หายใจติดขัดไปชั่วขณะ เขาหุบหูสัตว์บนศีรษะกลับอย่างรวดเร็ว
“ม่อ?” ไป๋เจ๋อกุมหัวใจที่เต้นระรัว ตูมตามๆ เอ่ยถามอย่างสงสัย “ท่านมาทำอะไรแถวนี้?”
ม่อหลบสายตาอย่างเคอะเขิน น้ำเสียงยังสงบนิ่ง “ไฟลุกแรงเกินไป”
“หืม?” ไป๋เจ๋อไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไร
“นั่งใกล้มันร้อน ดังนั้น...” ม่อหยุดไปครู่หนึ่ง “ตรงนี้อยู่ไกลกองไฟ เย็นดี”
เหตุผลที่ฟังดูไม่ขึ้น
แต่บางทีภาพลักษณ์ของม่อในใจไป๋เจ๋ออาจจะจริงจังเกินไป เขาจึงไม่คิดมาก พยักหน้า “อ้อ งั้นท่านเอาฟืนออกจากกองไฟมาบ้างก็แล้วกัน เก็บไว้เผาพรุ่งนี้”