หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ม่อก็ไปยังใจกลางระหูชนเผ่าก่อน ของที่ขนกลับมาระหว่างช่วงวันแลกเปลี่ยนมีมากมาย โดยเฉพาะเนื้อสัตว์ ล้วนต้องแล่แบ่งเป็นชิ้น ๆ อย่างง่ายก่อน เพื่อให้คนในเผ่ารับไป
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น อุณหภูมิก็ค่อย ๆ สูงขึ้น ม่อถอดเสื้อคลุมออก เหลือเพียงเสื้อหนังกวางบางเบานุ่มสบาย
เขาย่อตัวลงตรงหน้าอสูรงุ่นง่านตัวหนึ่ง พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ถือมีดกระดูกในมือ กำลังเลาะส่วนมันสีขาวอย่างตั้งใจ ข้าง ๆ มีกองพะเนินอยู่หลายกองแล้ว
เหยียนเดินเข้ามาใกล้ ๆ: "ที่บ้านน้ำมันหมดแล้วหรือ?"
"ก็ไม่เห็นต้องใช้เยอะขนาดนั้นเลยนี่"
"ไป๋เจ๋อต้องใช้" ม่อไม่ยอมเงยหน้า "ทำเทียนไข"
เหยียนเกิดสนใจขึ้นมาทันที: "เทียนไขมีกลิ่นยังไง? อร่อยไหม?"
"ทำไมเอ็งเอาแต่คิดเรื่องกิน?" ม่อชำเลืองมองพุงของเขา "อ้วนแล้วจะวิ่งไม่ไหว"
"ตามอสูรงุ่นง่านยังไม่ทันเลย"
เหยียนรีบเลิกชายเสื้อขึ้น รัดหน้าท้องให้เห็นแนวกล้ามเนื้อชัดเจน: "ข้าหุ่นดีจะตาย!"
ม่อเห็นเหยียนอยากจะเอากล้ามท้องมาแปะหน้าตัวเอง ก็จนใจสุด ๆ คว้ามีดกระดูกขึ้นมากั้นระหว่างพวกเขาสองคน: "ถอยออกไปไกล ๆ"
เหยียนสวนกลับ: "เจ้ายังห่วงตัวเองก่อนเถอะ"
"ไป๋เจ๋อทำอาหารอร่อยขนาดนั้น พอเจ้ากินจนกลายเป็นเจ้าเสือดาวอ้วนแล้ว มนุษย์สัตว์ตัวอื่น ๆ ก็จะได้จังหวะวิ่งดึ๋ง ๆ เข้ามารับช่วงต่อ"
"ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไร้บ้านอยู่แล้ว ข้าอาจจะยังรับเจ้าไว้สักพักก็ได้"