เจานั่งไปครู่หนึ่ง ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ด้านหลังเจ็บมาก ท้องก็ไม่สบาย
มนุษย์สัตว์กับมนุษย์กึ่งสัตว์มีร่างกายต่างกันอยู่แล้ว แถมทั้งสองคนก็ไม่มีประสบการณ์ ยาดันเผลอเทมากเกินไปจนหมด แล้วจะเหลือเหตุผลอะไรได้ บาดเจ็บย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้
เขาเอามือกุมท้องไว้ นิ่งเงียบคุกเข่าชันเข่าชิดกัน หายใจฟืดฟาดและอู้อี้
“ขึ้นไปนอนบนเตียงสักพักเถอะ” ซื่อพลันจับแขนเจาไว้ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
เจ้าส่ายหน้า “อีกเดี๋ยวก็กินข้าวแล้ว”
ซื่อสีหน้าหนักใจ จ้องมองใบหน้าอิดโรยของเขา “ไม่สบายมากหรือ”
“ยังไหว” เจาแค่นยิ้ม ทันใดนั้นก็ชิดเข้าไปข้างหูซื่อ “คราวหน้าให้ลูกรู้สึกแบบนี้บ้าง”
“บางทีลูกอาจจะชอบมากก็ได้”
น้ำเสียงราบเรียบประหนึ่งกำลังเล่าเรื่องธรรมดาสามัญ
ซื่อหน้าแดงก่ำฉับพลัน สีหน้าจากตกตะลึงกลายเป็นเก้อเขิน สุดท้ายกลายเป็นทำอะไรไม่ถูกและขวยอาย
เจามองท่าทางของเขาแล้วก็อดขำไม่ได้ ความไม่สบายตัวก็บรรเทาลงไปมาก
ซื่อก้มหน้าพร่ำเติมฟืนใส่กองไฟไม่หยุด
หลินเหลือบเห็นเข้า จึงรีบห้าม “ไฟอ่อนๆ สิ! เดี๋ยวก็งวดแห้งกันพอดี เจ้าจะให้เจาเคี้ยวกากยาหรือ”
ซื่อจึงเอาฟืนออกมา
เจามึนหัวเพราะไข้ขึ้น ไม่นานก็หมดแรง หลับตาค้างอยู่ในท่าเมื่อครู่ หน้าผากพิงไว้กับหัวเข่า สะลึมสะลือหลับไปอีกครั้ง
พอลืมตาขึ้นอีกที ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงแล้ว
ซื่อถือถ้วยน้ำยามายืนอยู่ข้างๆ ก้มตัวเขย่าเจา “ตื่นเถอะ ดื่มยา”