นับตั้งแต่คุยกับครูฝึกจินแม็คครั้งนั้น ลอว์รีก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมาถึงทางตันแล้ว
ความสุขที่ได้จากการชกมวยลดน้อยลงไปบ้าง
อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้ที่เขาทุ่มเทได้ขนาดนั้น ก็เพราะความรู้สึกที่ว่าฝีมือพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วมันช่างสะใจ
แม้เขาจะยังไปซ้อมมวยที่โรงยิมอยู่บ่อย ๆ แต่ส่วนใหญ่ก็แค่ชกกระสอบทราย จำนวนครั้งที่ขึ้นชกกับคนอื่นลดลงเรื่อย ๆ
บางทีนี่คงเป็นความรู้สึกของยอดฝีมือที่อยู่สูงจนหนาวเหน็บ
ตามธรรมเนียมแล้ว วันอาทิตย์ลอว์รีตั้งใจจะขลุกอยู่ในโรงยิม
แต่เพิ่งจะออกจากห้อง แซนเดอร์สก็คว้าตัวเขาไว้
“เฮ้ เพื่อน วันนี้ยังจะไปชกมวยที่โรงยิมอีกเหรอ?”
“อืม ทำไมล่ะ?”
“ดูท่านายจะยังไม่ได้รับแจ้ง คืนนี้จะมีงานเต้นรำที่โรงยิม!
แล้วนายไม่เบื่อหรือไงที่จ้องแต่กระสอบทราย? ไม่ได้ออกไปสนุกกับพวกเราตั้งนานแล้วนะ”
พอได้ยินว่ามีงานเต้นรำ ลอว์รีก็พลอยตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“จริงเหรอ? สาว ๆ มาจากไหนกัน?”
“นักศึกษาหญิงจากวิทยาลัยวาสซาร์”
ที่นั่นเป็นวิทยาลัยหญิงล้วนในท้องถิ่น
“เยี่ยมไปเลย!” ลอว์รีตื่นเต้นจนวาดหมัดไปมา
ช่วยไม่ได้ ชีวิตในโรงเรียนนายร้อยน่าเบื่อเหลือเกิน
กิจกรรมใหม่ ๆ คือสิ่งที่นักเรียนนายร้อยทุกคนเฝ้ารอ
ที่จริงเวสต์พอยต์มีธรรมเนียมจัดงานเต้นรำมาโดยตลอด
ย้อนกลับไปได้ถึงสมัยที่แม็กอาเธอร์ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการโรงเรียน
ระหว่างปี 1919 ถึง 1922 ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์
เขากำหนดให้นักเรียนนายร้อยต้องเรียนเต้นรำแบบคู่ และบรรจุให้เป็นส่วนสำคัญของชีวิตในโรงเรียนนายร้อย