วันรุ่งขึ้น ลมเหนือเริ่มบรรเทา ท้องฟ้ายังมืดมิด
เจียงเถียนสะพายฟืนแห้ง ถือไก่ป่าสองตัวออกจากบ้านไปแล้ว
พอเดินพ้นปากหมู่บ้าน ชาวบ้านที่เตรียมจะเข้าเมืองก็เห็นเขาเข้า
จึงรีบเข้าไปถามทันที “เจียงต้าหลาง เมื่อวานข้าได้กลิ่นหอมเนื้อจากบ้านเจ้า ไม่ใช่เทศกาลอะไร แต่ได้กินเนื้อได้ยังไง?”
ในยุคนี้ ผู้คนหิวโหยนัก กลิ่นเนื้อลอยมาไกลสามลี้ กลิ่นหอมของไก่ตุ๋นไม่อาจปิดบังได้จริงๆ
เจียงเถียนยิ้มอย่างภาคภูมิ ใช้มือตบบั้นเอวเบาๆ
อีกฝ่ายจึงได้เห็นไก่ป่าสามตัวแขวนอยู่ที่เอว สายตาเป็นประกายทันที “ไก่ป่า? บาดแผลของลุงเจียงหายดีแล้วหรือ?”
พวกเขารู้ดีถึงฝีมือของเจียงโหย่วหลิน เดินขึ้นเขาสิบครั้งก็ได้กลับมือเปล่าแปดครั้ง แต่เขากลับมักจะได้ของติดไม้ติดมือทุกครั้งที่ขึ้นไป
“ไม่ใช่ น้องชายข้าขึ้นเขาไปล่ามา จับได้ทั้งหมดสี่ตัว เมื่อวานตุ๋นตัวที่อ้วนที่สุด รสชาตินั้น... อื้มๆ”
เจียงเถียนไม่รู้จะอธิบายรสชาตินั้นอย่างไร ทำได้เพียงลิ้มรส “อื้มๆ” สองเสียง
ถึงกระนั้น ชาวบ้านที่อยู่ตรงข้ามก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
หน้าหนาวขนาดนี้ ได้ดื่มน้ำแกงไก่ป่าตุ๋นสักชาม จะเป็นรสชาติทิพย์ขนาดไหนกัน
“ขายหรือไม่?” ชายผู้นั้นเอ่ยถามอย่างลังเล
“ไม่ขายแล้วจะเอามาทำไม? เห็นเป็นเพื่อนบ้านกัน หนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะต่อตัว เจ้าสนใจ ข้าก็ไม่ต้องเสียเวลาเข้าเมือง”