เจียงเฉินรู้สึกตาร้อนผ่าว ในชาติก่อนเขาพ่อแม่หย่ากันตั้งแต่ยังเล็ก ต่างฝ่ายต่างสร้างครอบครัวใหม่ เขาแทบไม่เคยสัมผัสความรู้สึกของคำว่า "บ้าน" เลย
กลับกัน หลังจากทะลุมิติมา พ่อกับพี่ชายกลับทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นบ้าน
เจียงเฉินหัวเราะแห้งๆ สองที: "พ่อ ผมก็แค่กลัวฟ้าผ่านี่นา"
"ฮึ ฟ้าจะผ่าเจ้า มันผ่าไปนานแล้ว"
เจียงโหย่วหลินรู้สึกว่าขัดถูได้ที่แล้ว จึงจับเท้าเจียงเฉินกดลงในอ่างไม้ พอแช่น้ำร้อน เจียงเฉินถึงรู้สึกว่าเท้าทั้งสองเริ่มกลับมามีความรู้สึก
"เฮ้อ!"
เจียงเฉินขัดเท้าในอ่าง พลางถามขึ้น: "พี่สะใภ้ ทำไมมีน้ำร้อนเร็วขนาดนี้ล่ะ?"
"พึ่งหุงข้าวเสร็จ เตามีน้ำอุ่นอยู่แล้ว
เจียงเหนิงเหวินกลับมาบอกจะต้มน้ำร้อน ฉันก็รีบเติมฟืนเข้าไป"
ยามนี้ ฟืนมีค่ามากนัก
ทุกครั้งหลังหุงข้าวเสร็จ จะตักน้ำใส่หม้อไม่กี่ทัพพี ใช้ความร้อนที่เหลือทำให้น้ำอุ่น เอาไว้ล้างหน้าล้างเท้าก็ดีไม่น้อย
ครานั้น เจียงเถียนก็เดินตามเข้ามา วางปลาใหญ่บนบ่าลงกับพื้นดัง "ปั้ง"
"ว้าว! ปลาใหญ่จริงๆ!"
แล้วเสียงอุทานของเจียงเสี่ยวอวิ๋นก็ดังขึ้นจากลานบ้าน
"ข้าบอกแล้วไง ปลาใหญ่กว่าข้าอีก!" เสียงเจียงเหนิงเหวินตื่นเต้นยิ่งนัก
มีเนื้อกินอีกแล้ว พรุ่งนี้ยังได้เล่าให้เพื่อนฝูงฟังอีกว่ารสชาติปลาเป็นเช่นไร
เฉินเฉี่ยวชุ่ยเดินตามออกไป มองปลาเฉาที่ทิ้งตัวนอนแข็งทื่ออยู่กับพื้น
พลางดีใจจนสีหน้าเบิกบาน หันกลับมาถาม: "เอ้อหลาง นี่เจ้าจับมาเองหรือ?"
"อือ เสียแรงอยู่บ้าง"