ไม่สามารถขึ้นไปบนภูเขาได้ เจียงเฉินก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย เขาเพียงแต่ฝึกยิงธนูอยู่ภายในลานบ้าน
เจียงโหย่วหลินนั่งอยู่หน้าระเบียงคอยดู แล้วก็เอ่ยชี้แนะอยู่เป็นครั้งคราว
ฝึกไปได้ครู่ใหญ่ เจียงโหย่วหลินกลับพูดไม่ออกขึ้นมา
ตัวเขาเองก็เป็นพวกหัดยิงธนูด้วยตนเองแบบไม่เป็นระบบ วิชายิงธนูส่วนใหญ่ล้วนค้นพบเองจากการลองผิดลองถูกในสนามรบจริง
แต่ดูเหมือนเจ้าหมอนี่จะมีความรู้สึกโดยสัญชาตญาณต่อลูกธนู ราวกับมีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่กำเนิด
สิ่งนี้ทำให้เขาก้าวหน้าในด้านการยิงธนูอย่างรวดเร็ว ถึงขั้นที่เจียงโหย่วหลินเริ่มกังวลว่าหากสอนมากเกินไป จะไปทำลายพรสวรรค์อันน้อยนิดนี้เสีย
แต่...ปัญหาที่สำคัญที่สุดก็คือยังไม่รู้จักวิธีออกแรง
อันที่จริง ร่างกายของเจียงเฉินแข็งแรงกว่าเจียงโหย่วหลินมากนัก แต่การจะรวบรวมกำลังทั้งหมดของร่างกายให้ไหลเวียนเข้าสู่คันธนูยาวนั้น
กลับเป็นวิชาชั้นสูง ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างยาวนานนับปี
สุดท้ายก็ได้แต่กล่าวว่า “หมั่นฝึกฝนขยันเรียนรู้ ทำไปเรื่อย ๆ ก็สำเร็จเอง”
เจียงเฉินพยักหน้า เขาเองก็รู้ดีว่าปัญหาของตนเองอยู่ที่ใด
การผายลมปราณนั้นมีเคล็ดวิชา ไม่ใช่แค่ใช้กำลังเถื่อนดึงแข็ง ๆ แล้วจะได้ผล ต่อไปต้องค่อย ๆ ฝึกฝน
แน่นอน ต่อให้เคล็ดวิชาการผายลมปราณแข็งแกร่งเพียงใด หากพื้นฐานอ่อนแอเกินไปก็ไม่สำเร็จ เวลาปกติยังต้องกินเนื้อสัตว์มาก ๆ เพื่อบำรุงร่างกาย