ยามนี้ ในห้องโถงเรือนของตระกูลเจียง
เจียงโหย่วหลินกำลังสนทนากับหญิงวัยกลางคนที่หน้าตาดูปากจัดใจแคบคนหนึ่ง
“ท่านป้าเขย ท่านลองพิจารณาอีกสักครั้งเถิด เสี่ยวเฉินเปลี่ยนไปจริงๆ วันนี้แต่เช้าตรู่ก็ขึ้นเขาล่าสัตว์แล้ว”
“ล่าสัตว์?” ซุนจินเหมยส่งเสียงเยาะเบาๆ “เกรงว่าเขาจะขโมยของไปแลกเหล้าแลกเนื้อมากกว่าไม่ใช่หรือ?”
สีหน้าเจียงโหย่วหลินเปลี่ยนเล็กน้อย เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเจียงเฉินขึ้นเขาหรือไปขายเสื้อขนสุนัข
อยากพูดแทนลูกชาย แต่ก็จนปัญญาจะโต้แย้ง
“ไม่ต้องพูดมาก วันนี้ถอนหมั้นเป็นอันจบ” ซุนจินเหมยไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเขาอีก
“แต่... ตอนนั้นพวกเราตกลงกันไว้ดีๆ ยังมอบเงินหมั้นให้เลย!”
ซุนจินเหมยเบิกตากว้าง ตบโต๊ะด้วยความโกรธ “ตอนนั้นพูดกันไว้คือสินสอดยี่สิบตำลึง สินสอดล่ะ? ไม่มีสินสอด ยังจะคิดแต่งงานอีกหรือ?”
เจียงโหย่วหลินเคาะพื้นด้วยไม้เท้า “ท่านป้าเขย ขอปรึกษากันอีกสักหน่อยเถิด”
“ถอนหมั้นแบบนี้ ก็ไม่ดีต่อชื่อเสียงของลูกสาวท่านนัก มีทางออกเสมอ ไม่ใช่หรือ?”
“จะให้พูด ก็ลูกชายของท่านนี่แหละ ใครแต่งด้วยก็เคราะห์ร้าย!”
พูดมาถึงตรงนี้ ซุนจินเหมยก็ยังหยุดคิดเล็กน้อย “แต่เห็นแก่เพื่อนบ้านกัน ก็ใช่ว่าจะพูดกันไม่ได้...”
“ท่านป้าเขยมีข้อเรียกร้องอะไร เชิญพูดได้เลย” เจียงโหย่วหลินเห็นความหวัง รีบเอ่ยปากทันที
“จะแต่งงานก็ได้ แต่ต้องเพิ่มเงิน”
เจียงโหย่วหลินไออย่างรุนแรงสองครั้ง “ยังต้องเพิ่มอีกหรือ?”
ยี่สิบตำลึงเงิน เอามาให้ก็ยากเย็นแสนเข็ญแล้ว ยังต้องเพิ่มอีก?
แต่เขาเองก็รู้ดี หลังจากที่เจียงเฉินทำเรื่องขายข้าวสารจนโด่งดัง
นอกจากซุนจินเหมยแม่ม่ายที่เห็นเงินเป็นใหญ่คนนี้ เกรงว่าคงไม่มีใครยอมยกสาวให้ลูกชายเขาจริงๆ