“ถูกจับตามองหรือ?”
เย่ฉางเทียนมองลั่วโยวโยวด้วยสีหน้าประหลาดใจ
เด็กสาวคนนี้มีเพียงขอบเขตสร้างฐานขั้นปลาย พลังฝีมือพอ ๆ กับเขา เหตุใดเขาจึงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติแม้แต่น้อย?
“ท่านเย่ รากวิญญาณของข้ามีความพิเศษบางอย่าง ความสามารถในการรับรู้แข็งแกร่งกว่าผู้บำเพ็ญในขอบเขตเดียวกันมาก”
“ตั้งแต่ตอนที่เราพบกัน ข้าก็สัมผัสได้ว่าท่านถูกคนจับตามอง”
ลั่วโยวโยวอธิบายเสียงเบา
“โอ้?”
เย่ฉางเทียนดวงตาเปล่งประกายจ้องมองลั่วโยวโยวทันที:
“หากข้าพาเจ้าไปยังเขตแดนลับยุคบรรพกาล เจ้าจะสามารถรับรู้ถึงวัตถุดิบสวรรค์และสมบัติล้ำค่าได้ง่ายกว่าคนทั่วไปหรือไม่?”
“???”
ลั่วโยวโยวมีสีหน้างุนงงไปหมด
ท่านเย่คิดอะไรอยู่กันแน่
ข้าบอกพรสวรรค์ของตนเองให้ท่านรู้ ก็เพื่อเตือนท่านว่าข้าสามารถพบอันตรายที่ท่านไม่อาจพบเจอได้
เหตุใดท่านถึงนึกไปถึงเรื่องพาข้าไปสำรวจสมบัติในเขตแดนลับได้?
แต่ลั่วโยวโยวก็ยังคงพยักหน้า: “ท่านเย่ ในทางทฤษฎีก็เป็นเช่นนั้น แต่ข้ายังไม่เคยลอง”
เย่ฉางเทียนรู้สึกเบิกบานใจอย่างยิ่ง
ลั่วชิงอีนี่ส่งสาวใช้มาคอยจับตาดูเขาที่ไหนกัน
นี่เท่ากับส่งเครื่องตรวจจับรูปร่างมนุษย์มาให้เขาชัด ๆ ผู้ช่วยชั้นเยี่ยมสำหรับการตระเวนเก็บสมบัติสวรรค์ในอนาคต
อืม...
ต้องหาทางเก็บลั่วโยวโยวไว้ให้ได้!
วันเดียวที่เป็นคนของเขา ก็หมายถึงตลอดชีวิตเป็นคนของเขา
ลั่วชิงอีคิดจะเอาคืน ฝันไปเถิด!
“ท่านเย่ คนที่จับตาดูท่านอยู่มีพลังไม่ธรรมดา เกรงว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองแล้ว ท่านระวังตัวด้วย”