ฟู่เวิ่นเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ไออย่างรุนแรงหลายครั้ง ฝืนกลั้นความอึดอัดไว้
เธอเหลือบมองชายที่นอนสลบอยู่บนพื้น ยืนยันว่าเขาจะไม่ฟื้นขึ้นมาในเร็ว ๆ นี้แน่
เธอรีบกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว
ต้นไม้เก่าแก่ พื้นดิน ถนนดินเลือนรางไกล ๆ .........ในความทรงจำของเธอไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อนเลย
แม้แต่กลิ่นในอากาศก็แตกต่าง ผสมด้วยกลิ่นดิน พืชพรรณ และ.........กลิ่นดินเหนียว ๆ ที่พูดไม่ถูก
เธอกัดฟัน พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ฝืนทนความปวดเมื่อยไปทั้งร่าง เดินเซไปเซมาออกไปนอกป่า
ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ เธอแอบมองออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวัง
สุดปลายถนนดิน เป็นหมู่บ้านบ้านเรือนดินเตี้ย ๆ ดูทรุดโทรมและล้าหลัง
ชาวนาสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ หน้าซีดเซียวซูบผอม แบกเครื่องมือการเกษตร สีหน้าไร้ชีวิตชีวาเดินเอื่อย ๆ ไป
ไกลออกไป มองเห็นโครงร่างสูงใหญ่คล้ายกำแพงเมืองเลือนราง แต่นั่นไม่ใช่รูปแบบของเมืองสมัยใหม่แน่นอน
มีรถม้าที่เก่าคร่ำคร่า หรือลาบรรทุกสินค้าผ่านไปเป็นครั้งคราว พัดฝุ่นตลบ
ทุกสิ่งทุกอย่าง บ่งบอกถึงยุคที่เธอเคยเห็นแค่ในโทรทัศน์และหนังสือประวัติศาสตร์——ไม่ใช่ยุคปัจจุบันอีกต่อไปแล้ว!
ใจของเธอทรุดฮวบลงไปถึงก้นบึ้ง
ทะลุมิติ.........เรื่องเหลือเชื่อแบบนี้เกิดขึ้นจริง ๆ แล้ว
เธอนึกขึ้นได้ทันทีถึงคำพูดเมื่อครู่ของชายคนนั้น——“หมู่บ้านหลี่ ข้าง ๆ ก็คือแม่น้ำหวงเหอ”
และช่วงไม่กี่วันมานี้ หลังจากพิธีสวนสนาม 93 ปี เธอได้อ่านประวัติศาสตร์ช่วงสงครามต่อต้านอีกครั้ง ข่าวสุดท้ายที่เธอเห็นในหน้าเว็บ——รายงานย้อนรำลึกถึงทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในมณฑลเหอหนานปี 1942 ซึ่งเน้นกล่าวถึงเหตุการณ์คันกั้นน้ำที่ฮวาหยวนโข่วแตกรวมถึงวันเวลาที่แน่นอนของวันที่คันกั้นน้ำแตก——วันที่ 9 มิถุนายน 1938!
ตอนนั้นน่าสมเพชจริง ๆ คนนับล้านต้องไร้ที่อยู่อาศัย.........ตอนนั้นเธอยังคิดอยู่เลยว่า พวกนักทะลุมิติมีเยอะแยะ ใครจะทะลุไปยุคนั้นล่ะก็ นรกชัด ๆ เลย.........
วันนี้วันที่เท่าไหร่?
เธอพยายามนึกอย่างสับสน พยายามตัดสินฤดูกาลจากมุมของแสงแดดและสภาพต้นไม้
เป็นฤดูร้อน! และรู้สึกร้อนอบอ้าวผิดปกติ!
เมื่อผนวกกับคำพูดของชายคนนั้นและความรู้สึกของฤดูกาลในตอนนี้ ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวก็ผุดขึ้นมาดั่งสายฟ้าฟาดเข้าใส่เธอ หรือว่า........หรือว่าจะไม่ใช่แค่ทะลุมิติมาถึงยุคสาธารณรัฐจีน แต่ทะลุมาถึงก่อนเกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งนั้นนิดเดียว?!
ก่อนคันกั้นน้ำที่ฮวาหยวนโข่วจะแตก?!
สวรรค์ให้เธอมาสัมผัสด้วยตัวเอง.........
ความหวาดกลัวมหาศาลเข้าครอบงำเธอในพริบตา
ไม่มีเวลาตื่นตะหนกและร่ำไห้โศกเศร้าแล้ว!
เรื่องทะลุมิติยังเกิดขึ้นกับเธอได้ เพื่อป้องกันไว้ก่อน ต้องรีบออกไปจากริมแม่น้ำเดี๋ยวนี้! ต้องหาที่ที่ปลอดภัย!
ในกรณีที่เกิดน้ำท่วมจริง ๆ ตำแหน่งที่เธออยู่นี้ควรเป็นท้ายน้ำ คงเอาชีวิตไม่รอด.........
เธอก้มมองชุดกระโปรงยาวสีขาวสมัยใหม่ที่สวมอยู่ ในยุคนี้มันดูเหมือนตัวประหลาดไม่มีผิด
ไม่มีเงิน ไม่มีตัวตน ยากที่จะก้าวเดินแม้แต่ก้าวเดียว
เธอหันกลับไปมองชายที่นางสลบไปในป่าทันที
ขอโทษเถอะนะ!
ฟู่เวิ่นไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกลับไปที่เดิมอย่างรวดเร็ว
หลี่ปั๋วเซิ่งนอนอยู่บนพื้นโดยไม่รู้สึกตัว คิ้วเข้มขมวดเป็นปม แม้จะหมดสติ ก็ยังแผ่กลิ่นอายที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะมาหาเรื่องด้วยได้
ฟู่เวิ่นสูดหายใจลึก ยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อคลุมยาวของเขา
ปลายนิ้วสัมผัสถูกหน้าอกแน่นหนาของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว แต่การกระทำกลับรวดเร็วและแน่วแน่ผิดปกติ
ถอดเสื้อนอกผ้าแพรไหมสีน้ำเงินเข้มของเขา และยังต้องถอดกางเกงผ้าข้างนอกกับกางเกงชั้นในอีกอย่างเหนื่อยยาก เหลือไว้ให้เขาเพียงกางเกงในตัวเดียว
ตลอดกระบวนการ หัวใจของเธอแทบจะกระโดดออกมาถึงลำคอ กลัวว่าจะมีใครผ่านมาเห็น
กระโปรงสีขาวสมัยใหม่ที่ถอดเปลี่ยนนั้น เธอขยำ ๆ รวมกัน ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยัดเข้าไปในมิติ——นี่คือสิ่งเดียวที่ยึดโยงถึงอดีตของเธอ โยนทิ้งไม่ได้
เสื้อผ้าของชายผู้นั้นทั้งกว้างและใหญ่ เธอพับขากางเกงกับปลายแขนเสื้อขึ้นหลายตลบ ใช้สายคาดเอวผ้าที่มีอยู่เดิมรัดให้แน่น
ชุดบุรุษขนาดใหญ่ที่สวมทับอยู่บนตัวเธอ แม้จะดูตลก แต่อย่างน้อยก็อำพรางความผิดปกติได้
เธอมองหลี่ปั๋วเซิ่งที่เกือบถูกถอดเปลือย เหลือเพียงกางเกงในนอนอยู่บนพื้น ใบหน้าหล่อเหลานั่นตอนนี้ดูคล้ายไร้พิษภัยเพราะฤทธิ์ยาสลบ
ในใจวาบผ่านความผิดแผกไปชั่วขณะ แต่ก็ถูกบดบังด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่เข้มแข็งกว่าในพริบตา
"ขอโทษด้วยนะ เสื้อผ้าถือว่าฉันยืมแล้วกัน"
ฟู่เวิ่นพูดจบอย่างรวดเร็วด้วยเสียงต่ำ แล้วไม่อยู่นิ่งต่อ
เธอประเมินทิศทาง แล้วมุ่งหน้าไปยังทางตรงข้ามกับม้าเฒ่าที่กำลังเล็มหญ้าอย่างสงบ ตามแนวชายป่า วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ในใจมีเพียงความคิดเดียว: หนีจากแม่น้ำหวงเหอ! มีชีวิตต่อไป!
~~~~~~~~
ฟู่เวิ่นสวมชุดบุรุษหลวมโคร่งไม่เข้ารูป เดินเร็ว ๆ ตามชายป่า ลึก ๆ ตื้น ๆ บ้าง
หัวใจยังคงกระหน่ำเต้นอยู่ในอก แยกไม่ออกว่าเป็นเพราะความขัดแย้งอันน่าตื่นเต้นเมื่อครู่ หรือเพราะความตื่นตระหนกอย่างใหญ่หลวงหลังจากยืนยันการทะลุมิติ
หนีจากแม่น้ำหวงเหอ! นี่คือความคิดเดียวในสมองเธอ
เธอจำได้ว่าในข้อมูลบอกไว้ว่า หลังจากคันกั้นน้ำฮวาหยวนโข่วแตก น้ำท่วมจะไหลบ่าเข้าท่วมพื้นที่ภูมิภาคตะวันออกของเหอหนาน ภาคเหนือของอันฮุย และภาคเหนือของเจียงซูเป็นหลัก
หมู่บ้านหลี่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำหวงเหอ จึงเป็นพื้นที่ประสบภัยหนักที่สุดในบรรดาพื้นที่ประสบภัยหนักด้วยกันแน่นอน
ต้องมุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ยิ่งสูงยิ่งดี!
บ่ายฤดูร้อน ในป่าร้อนอบอ้าวเหลือเกิน แมลงวันส่งเสียงหึ่ง ๆ บินวนรอบคน
เสื้อผ้าแพรบางที่หลวมโคร่ง แม้ว่าเนื้อผ้าจะดีกว่าผ้าป่านเนื้อหยาบมาก แต่ก็ยังคงเปียกชุ่มเหงื่อเหนอะหนะเมื่อห่อหุ้มร่าง ไม่สบายตัวเอาเสียเลย
รองเท้าพื้นนิ่มสมัยใหม่ที่สวมอยู่ก็เจ็บแปลบจากเศษหินและกิ่งไม้แห้งบนพื้นอย่างรวดเร็ว
เธอไม่กล้าเดินถนนใหญ่ ได้แต่เดินตามแนวรอยต่อของป่าและทุ่งนา โดยอาศัยต้นข้าวและพุ่มไม้บังกาย
บางครั้งเห็นคนที่ทำงานอยู่ในทุ่งไกล ๆ หรือเกวียนเทียมลาที่ผ่านไปบนถนนดินไกลออกไป เธอก็รีบหมอบซ่อนตัวทันที รอให้อีกฝ่ายไปไกลแล้วจึงเดินต่อ
ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้ บวกกับชุดบุรุษที่ไม่เข้ารูปอย่างชัดเจน ถ้าถูกใครพบเข้า เกรงว่าจะถูกจับในฐานะขโมยทันที
"ต้องรีบหาเสื้อผ้าผู้หญิงที่พอดีตัว กับอาหารและน้ำให้เร็วที่สุด" ฟู่เวิ่นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก นึกคำนวณในใจ
มิติของเธอมีขนาดแค่หนึ่งลูกบาศก์ น้ำกับอาหารที่ใส่ไว้ รวมถึงยาสามัญพื้นฐานบางอย่าง ต้องประหยัดใช้