คล้ายกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ฉู่เฟิงพลันเกิดประกายความคิดวาบขึ้นในสมอง
ชาที่เขาชงใช้น้ำพุสวรรค์จากเชิงยอดเขาโลหิต ในน้ำพุสวรรค์มีปราณวิญญาณแฝงอยู่เล็กน้อย ทว่าปราณวิญญาณส่วนนั้นสลายไปในเวลาไม่นาน
ได้ยินว่าน้ำพุสวรรค์มีต้นกำเนิดจากสระวิญญาณสวรรค์บนยอดเขา ที่นั่นน้ำพุสวรรค์อุดมด้วยปราณวิญญาณอย่างยิ่ง
“หรือว่าพลังวิญญาณในร่างเผยอวี่เหยียน ทำให้น้ำของยอดเขาโลหิตฟื้นคืนปราณวิญญาณ?”
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปยังแปลงโอสถ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงรดน้ำวิญญาณส่วนหนึ่งลงบนหญ้าวิญญาณโลหิตต้นหนึ่ง
น้ำวิญญาณถูกดูดซึมในพริบตา หญ้าวิญญาณโลหิตต้นนั้นพลันเปล่งพลังชีวิตอันแข็งแกร่ง เพียงชั่วไม่กี่ลมหายใจก็ผลิดอกโลหิตวิญญาณ
การผลิดอกโลหิตวิญญาณเป็นสัญญาณว่าหญ้าวิญญาณโลหิตเติบโตเต็มที่แล้ว ทั้งยังเร็วกว่าการใช้โลหิตแท้ของเขาเร่งให้มันสุกเสียอีก
ฉู่เฟิงเห็นดังนั้นก็อดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้ จากนั้นรีบกลับเข้าห้องและปิดประตู
เขาจ้องน้ำวิญญาณในน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่ง แล้วกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนกัดฟันตัดสินใจ!
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน กรอกน้ำวิญญาณจากน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่งเข้าปาก
กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลบ่าไปทั่วร่างในพริบตา พลังบำเพ็ญของเขาพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด กระทั่งทะลวงถึงขั้นกลั่นลมปราณสามชั้นโดยตรง
ทว่าเมื่อทะลวงถึงขั้นกลั่นลมปราณสามชั้น เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาจากบริเวณตันเถียน
รากวิญญาณของเขาแตกสลาย จึงไม่อาจรองรับพลังวิญญาณมหาศาลเช่นนี้ได้
เวลานี้ ฉู่เฟิงหันไปมองเผยอวี่เหยียนอีกครั้ง
หากน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่งทำให้น้ำของยอดเขาโลหิตฟื้นคืนปราณวิญญาณได้ เช่นนั้นมันจะฟื้นฟูรากวิญญาณที่แตกสลายของเขาได้หรือไม่?
เผยอวี่เหยียนทรุดนั่งอยู่บนพื้น ในที่สุดใบหน้าก็เผยความหวาดหวั่นออกมา
หากเป็นเพียงการถูกกักขัง นางยังมีหวังหลบหนีออกไปได้
แต่หากพลังบำเพ็ญถูกสูบจนหมดสิ้น ทุกอย่างก็จบกัน
เมื่อไร้พลังบำเพ็ญ นางยังด้อยกว่าทาสชั้นต่ำเสียอีก
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางก็ได้กลิ่นศพเน่าจากร่างตนเอง กลิ่นเดียวกับพวกคนรับใช้ในแปลงโอสถที่นางฝังไว้
นางเงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
“ฉู่เฟิง ปล่อยข้าออกไป ข้าจะขอให้อาจารย์รับเจ้าเป็นศิษย์สายตรง ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว จะได้เป็นเหมือนข้า”
“ศิษย์พี่กลัวแล้วหรือ?”
ฉู่เฟิงไม่เชื่อคำพูดของเผยอวี่เหยียนแม้แต่คำเดียว
“ตอนที่เจ้าเหยียบข้าไว้ใต้เท้า เคยนึกถึงวันนี้บ้างหรือไม่?”
เพื่อพิสูจน์อานุภาพของน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่ง เขาก้มลงเก็บโอสถไร้ค่าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา นั่นคือโอสถหยางชาด
โอสถหยางชาดเป็นโอสถระดับสี่ มีเพียงประมุขยอดเขาโอสถเท่านั้นที่ปรุงโอสถชนิดนี้ได้ทั้งสำนัก
“เผยอวี่เหยียน เจ้าหักโอสถรวมปราณของข้าไปตั้งมากมาย ถึงเวลาคืนต้นคืนดอกแล้ว!”
เมื่อเห็นฉู่เฟิงเก็บโอสถหยางชาดเข้าไปในน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่ง เผยอวี่เหยียนก็แตกตื่นขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง
“อย่า...หยุดนะ!”
หึ่ง!
คราวนี้ปราณวิญญาณภายในน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่งเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อปราณวิญญาณไหลเข้าสู่โอสถหยางชาดอย่างต่อเนื่อง ฉู่เฟิงก็เห็นกับตาว่าบนเม็ดยาปรากฏลายโอสถสี่เส้น
เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของโอสถ ฉู่เฟิงก็อดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
“นี่มันโอสถสมบูรณ์แบบ!”
โอสถหยางชาดเปลี่ยนจากโอสถไร้ค่าเป็นโอสถที่มีสรรพคุณเต็มสิบส่วนโดยตรง หรือก็คือโอสถสมบูรณ์แบบในตำนาน!
ดังคำกล่าวว่า ยาทุกชนิดมีพิษสามส่วน โอสถล้วนมีพิษโอสถ ยิ่งสรรพคุณสูง พิษโอสถก็ยิ่งน้อย
ที่สรรพคุณเต็มสิบส่วนถูกเรียกว่าโอสถสมบูรณ์แบบ ก็เพราะไม่มีพิษโอสถแม้แต่น้อย
เวลานี้ เผยอวี่เหยียนที่อยู่ภายในน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่งกรีดร้องอย่างเจ็บปวดรวดร้าว
“พลังบำเพ็ญของข้า...ทาสชั้นต่ำ อย่าใส่ของเข้าไปอีก!”
ก่อนหน้านี้พลังวิญญาณในร่างนางถูกสูบจนหมดแล้ว บัดนี้พลังบำเพ็ญยังตกจากขั้นสร้างฐานเก้าชั้นลงมาถึงขั้นสร้างฐานแปดชั้นโดยตรง
“ต่อให้กลายเป็นผี ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!”
ฉู่เฟิงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเผยอวี่เหยียน ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานในใจ
ในเมื่อได้ลิ้มรสความหวานแล้ว เขาจะยอมหยุดลงเพียงเท่านี้ได้อย่างไร
ฉู่เฟิงมองตันเถียนของตนโดยไม่รู้ตัว ในเมื่อน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่งซ่อมแซมโอสถไร้ค่าได้ เช่นนั้นรากวิญญาณที่แตกสลายของเขาเล่า...
เพียงความคิดหนึ่งแล่นผ่าน ร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นในมิติภายในน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่ง
ขณะเดียวกัน ทะเลปราณในร่างหมุนวน พลังวิญญาณมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่รากวิญญาณที่แตกสลาย
รากวิญญาณถูกสร้างขึ้นใหม่แล้ว!
แม้จะเป็นรากวิญญาณห้าธาตุที่ทุกคนดูแคลน แต่ในที่สุดเขาก็สามารถกลับมาบำเพ็ญได้อีกครั้ง
เผยอวี่เหยียนพลันงอตัว พลังวิญญาณทั่วร่างทะลักออกมา พลังบำเพ็ญร่วงฮวบลงถึงขั้นสร้างฐานเจ็ดชั้นในพริบตา!
“ทาสชั้นต่ำ เจ้าจะไม่เลิกใช่ไหม!”
ทว่าเมื่อนางสังเกตเห็นว่าฉู่เฟิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างไร้ที่มา ดวงตางามก็ฉายแววตะลึงงัน
ครั้นได้สติ ความเคียดแค้นท่วมฟ้าก็พลุ่งขึ้นในใจทันที
“มดต่ำต้อย กล้าดีอย่างไรถึงเข้ามาอีก ตายเสีย!”
นางเผาผลาญโลหิตแท้ ฝืนเร่งพลังวิญญาณ มือหยกกางเป็นกรงเล็บพุ่งคว้าลำคอฉู่เฟิงโดยตรง
ฉู่เฟิงเห็นดังนั้นก็พลันเกร็งไปทั้งร่าง
แม้เขาจะฟื้นฟูรากวิญญาณได้แล้ว แต่พลังบำเพ็ญในตอนนี้มีเพียงขั้นกลั่นลมปราณสามชั้นเท่านั้น ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเผยอวี่เหยียนได้
ทว่ามือหยกของเผยอวี่เหยียนกลับหยุดชะงักลงทันที ห่างจากฉู่เฟิงเพียงหนึ่งชุ่น
เห็นเพียงหมอกโดยรอบควบแน่นเป็นโซ่ตรวนหลายสาย พันรัดร่างนางไว้จนไม่อาจขยับเขยื้อน
“เจ้า—”
ดวงตางามของเผยอวี่เหยียนฉายความหวาดกลัว ทาสชั้นต่ำที่นางเคยเหยียบย่ำอยู่ใต้เท้า กลับกลายเป็นดั่งผู้สร้างโลกในโลกของน้ำเต้าแห่งนี้
เมื่อเห็นน้ำเตาหลอมฟ้าสร้างสรรพสิ่งปกป้องเจ้าของโดยอัตโนมัติ แววตาของฉู่เฟิงที่มองเผยอวี่เหยียนก็เย็นชา
ไข่มุกอัสนีสวรรค์ปรากฏขึ้นในมือเขา แสงอสนีบาตวาบขึ้น กลายเป็นแส้สายฟ้าที่ควบแน่นเป็นรูปร่าง
แสงสายฟ้าที่แลบวูบวาบสะท้อนใบหน้าซีดขาวของเผยอวี่เหยียน นางส่ายหน้าไม่หยุด พยายามถอยหนี ทว่าร่างกายกลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เมื่อเห็นฉู่เฟิงก้าวเข้ามาทีละก้าว เสียงของนางก็เริ่มสั่นเครือ
“เจ้า...เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ศิษย์พี่ ร่างกายของท่านจำเป็นต้องขัดเกลา!”
ฉู่เฟิงนึกถึงเรื่องราวในอดีต ยามนี้เขาอยากเอาคืนเผยอวี่เหยียนเป็นร้อยเท่า ให้นางได้ลิ้มรสความรู้สึกที่ถูกเหยียบย่ำตามอำเภอใจบ้าง
วินาทีต่อมา เขาฟาดแส้สายฟ้าในมืออย่างแรงลงบนร่างเผยอวี่เหยียน!
เผยอวี่เหยียนที่ถูกพันธนาการอยู่กับที่เบิกตากว้าง พลันแทบหมดสติไปทันที
...
สำหรับฉู่เฟิง เวลาหนึ่งคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
แต่สำหรับเผยอวี่เหยียน กลับราวกับผ่านไปหนึ่งปี
ตลอดทั้งคืน ฉู่เฟิงระบายความเคียดแค้นที่สั่งสมอยู่ในใจทั้งหมดลงบนร่างนาง
เวลานี้ เพียงเห็นฉู่เฟิงยกมือ ร่างกายของนางก็แสดงปฏิกิริยาหวาดผวาขึ้นมาแล้ว
“ปล่อยข้าไป ข้ายอมให้เจ้าได้ทุกอย่าง รวมถึง...”
เผยอวี่เหยียนจงใจบิดเอวบางเล็กน้อย ในสายตานาง ขอเพียงยอมเสียสละสักนิด ทาสชั้นต่ำที่ไม่รู้ประสีประสาผู้นี้ก็ย่อมเลียแข้งเลียขานางเหมือนพวกบุรุษน่ารังเกียจเหล่านั้น
ขอเพียงออกจากน้ำเต้านี่ไปได้ นางก็มีวิธีฆ่าฉู่เฟิงถึงเก้าวิธี เก้าวิธีเชียว!
ทว่าเมื่อฉู่เฟิงกวาดตามองเรือนร่างของเผยอวี่เหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจพิเคราะห์ นางก็สั่นสะท้านไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว เพราะถูกแส้ฟาดจนหวาดกลัวจริง ๆ แล้ว
นางกลืนน้ำลายลงคอ กลัวว่าฉู่เฟิงจะลงมืออีกโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“เจ้า...ยังคิดจะทำอะไรอีก?”
เวลานี้สายตาของฉู่เฟิงจับจ้องอยู่ที่สาบเสื้อของเผยอวี่เหยียน หรือกล่าวให้ถูกคือเกราะในสีน้ำเงินที่ซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อ
กระโปรงยาวสีฟ้าน้ำทะเลขาดรุ่งริ่งจากการถูกเฆี่ยน ก่อนหน้านี้เขามัวแต่ระบายอารมณ์ จึงไม่ได้ใส่ใจนัก ไม่คิดว่าใต้กระโปรงยาวยังมีเกราะในสวมอยู่อีกชั้น
“นี่คือเกราะในมังกรสมุทรที่เล่าลือกันหรือ?”
เขาได้ยินมานานแล้วว่าเผยอวี่เหยียนมีเกราะในแนบกายชิ้นหนึ่ง ทำจากเกล็ดของมังกรยักษ์ใต้ทะเลลึกถักทอขึ้นมา มีพลังป้องกันน่าอัศจรรย์ยิ่ง
ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เห็นกับตาจริง ๆ
หากสวมเกราะในชิ้นนี้ไว้บนร่าง เขาก็จะมีไพ่ตายช่วยรักษาชีวิตเพิ่มขึ้นอีกชิ้น
“ศิษย์พี่ โปรดถอดเกราะ!”