สามทุ่ม
บาร์ที่หลินเทียนเซียวใช้เป็นที่พักชั่วคราว
ในโถงใหญ่เหลือพี่น้องอยู่เพียงสี่สิบกว่าคน
ส่วนคนที่เหลือถูกจัดให้ไปพักผ่อนแล้ว
คนห้าร้อยคนมารวมกัน ย่อมสร้างความฮึกเหิมได้ไม่น้อย
แต่ก็เรียกปัญหามาได้ง่ายเช่นกัน
หลินเทียนเซียวเพิ่งกลับจากไนติงเกลบาร์
เกาจิ้นก็วางข้อมูลคร่าว ๆ ลงตรงหน้าเขา
「พี่เซียว」
「ตอนนี้ปาปี้คุมถนนอยู่สี่สาย」
「สายที่ทำเงินมากที่สุดคือถนนจินหลง ที่นั่นมีไนต์คลับสองแห่ง บาร์สามแห่ง แล้วก็ร้านอบซาวน่าอีกหนึ่งแห่ง」
「อีกสามสายธุรกิจไม่ค่อยดีนัก แต่รวมกันแล้วในแต่ละเดือนก็ได้เงินไม่น้อย」
หลินเทียนเซียวกวาดตามองอยู่สองสามครั้ง
「คนล่ะ?」
「ปาปี้เลี้ยงลูกน้องไว้กับตัวเป็นประจำกว่าร้อยคน」
「ถ้าเรียกคนจริง ๆ ก็ดึงออกมาได้สามสี่ร้อย」
เกาจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง
「ได้ยินว่าเขาสนิทกับเหลียงคุน」
หลินเทียนเซียวจุดบุหรี่
「เรื่องคนอื่นเอาไว้ก่อน」
「ในเมื่อพี่บีให้ฉันจัดการปาปี้ ก็เริ่มจากปาปี้ก่อน」
เกาจิ้นพยักหน้า
「ผมให้คนจับตาดูเขาแล้ว」
ยังไม่ทันสิ้นเสียง
ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นกะทันหัน
ลูกน้องคนหนึ่งผลักประตูวิ่งเข้ามา
「พี่เซียว!」
「พี่จิ้น!」
「ปาปี้พาคนมาแล้ว!」
เกาจิ้นลุกพรวดทันที
「กี่คน?」
「ร้อยกว่าคนครับ!」
「พกอาวุธกันมาครบ!」
พี่น้องสี่สิบกว่าคนที่นั่งดื่มอยู่ในโถงใหญ่ลุกขึ้นพร้อมกัน
บางคนคว้าท่อเหล็กข้างตัวขึ้นมาทันที
บางคนหันหลังเตรียมไปหยิบมีดจากด้านหลัง
สีหน้าเกาจิ้นเย็นเยียบลงเช่นกัน
「พี่เซียว ผมจะเรียกคน」
「เดี๋ยวก่อน」
หลินเทียนเซียวยกมือขึ้น
เกาจิ้นหยุดชะงัก
「พี่เซียว?」
หลินเทียนเซียวลุกขึ้น เอาบุหรี่กดดับลงในที่เขี่ยบุหรี่
「แค่ร้อยกว่าคนเอง」
「ดูก่อนว่าพวกมันจะเอายังไง」
เกาจิ้นขมวดคิ้ว
ตอนนี้ที่นี่มีพี่น้องแค่สี่สิบกว่าคน
ส่วนข้างนอก ปาปี้พาคนมาร้อยกว่าคน
จำนวนคนต่างกันเห็น ๆ
แต่เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของหลินเทียนเซียว เกาจิ้นก็ไม่ได้โทรศัพท์ออกไปในท้ายที่สุด
ด้านนอกบาร์
นักเลงนับร้อยปิดทางเข้าจนแน่นขนัด
เจ้าของร้านสองฝั่งถนนหลายคนเห็นท่าไม่ดี ก็รีบปิดร้านทันที
「มีเรื่องแล้ว!」
「ปาปี้พาคนมา!」
「โห คนเยอะขนาดนี้!」
「คืนนี้คงตีกันจริง ๆ ใช่ไหม?」
「แน่อยู่แล้ว ตอนบ่ายก็ลือกันว่าหลินเทียนเซียวจะเล่นงานปาปี้ ปาปี้จะนั่งรอเฉย ๆ ได้ยังไง!」
「พี่เซียวเพิ่งออกมาเมื่อวาน วันนี้ก็ลงมือแล้วเหรอ?」
「เร็วเกินไปแล้วมั้ง!」
คนจากสถานบันเทิงแถวนั้นพากันวิ่งออกมาดูเรื่องสนุก
นักเลงใจกล้าบางคนยืนดูอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
บางคนถือเบียร์ ทำท่ารอดูละครฉากใหญ่
ปาปี้สวมเสื้อลายดอก
มือหิ้วมีดพร้าเล่มหนึ่ง
เขาพาคนกว่าร้อยตรงมาที่หน้าบาร์
「หลินเทียนเซียว!」
「ออกมา!」
ปาปี้ตะโกนเสียงดัง
ลูกน้องด้านหลังส่งเสียงโห่ตามทันที
「หลินเทียนเซียว ออกมา!」
「พี่เซียว? ถุย!」
「วันนี้ฟันมันให้ตาย!」
เสียงด่าทอดังต่อเนื่องเป็นระลอก
คนที่มุงดูอยู่แถวนั้นพากันชะเง้อมอง
ไม่นานนัก
ประตูบาร์ก็ถูกผลักเปิดจากด้านใน
หลินเทียนเซียวเดินออกมาพร้อมเกาจิ้นและพี่น้องอีกสี่สิบกว่าคน
พอเห็นว่าเขากล้าออกมาจริง ๆ
เสียงพูดคุยรอบข้างก็ดังขึ้นทันที
「โห!」
「ออกมาจริงด้วย!」
「ฝั่งพี่เซียวมีคนแค่ไม่กี่สิบเองไม่ใช่เหรอ?」
「ปาปี้มีอย่างน้อยร้อยกว่าคนเลยนะ!」
「แบบนี้จะสู้ยังไง?」
「แล้วคนห้าร้อยคนเมื่อวานล่ะ?」
「หรือว่าเรียกมาแค่ชั่วคราวเพื่อข่มขวัญคนอื่น?」
เสียงเหล่านั้นลอยเข้าหูปาปี้
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งได้ใจขึ้นทันที
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
คนพลีชีพห้าร้อยคนอะไรกัน
ถ้ามีลูกน้องภักดีถึงห้าร้อยคนจริง คืนนี้จะมีคนมาแค่นี้ได้ยังไง?
ปาปี้ชี้มีดพร้าไปทางหลินเทียนเซียว
「หนุ่มหล่อเซียว!」
「ไม่ได้เจอกันสองปี กลับวางท่าใหญ่โตขึ้นเยอะนี่!」
หลินเทียนเซียวล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง มองฝูงชนด้านหลังปาปี้
「อุตส่าห์พาคนมาเยอะขนาดนี้ เพื่อต้อนรับฉันโดยเฉพาะเลยหรือ?」
ปาปี้หัวเราะเยาะ
「ต้อนรับทั้งที ก็ต้องให้ครึกครื้นหน่อยสิ!」
「ได้ยินว่านายไปพูดไว้ตอนบ่ายที่บ้านต้าปีว่าจะมาแย่งถิ่นฉัน?」
「ว่าไง?」
「กินข้าวในสแตนลีย์มากไปจนสมองเพี้ยนแล้วหรือไง?」
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านหลังปาปี้ทันที
「ฮ่า ๆ ๆ ๆ!」
「พี่ปาปี้พูดถูก!」
「ติดคุกจนโง่ไปแล้ว!」
「มีคนมาแค่ไม่กี่สิบยังกล้าออกมาอีก!」
「แล้วคนห้าร้อยเมื่อวานล่ะ? เรียกออกมาให้ดูหน่อยสิ!」
พี่น้องด้านหลังหลินเทียนเซียวต่างเผยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
เกาจิ้นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
แววตาเย็นชา
พอปาปี้เห็นเกาจิ้น รอยยิ้มก็ยิ่งยโสกว่าเดิม
「เกาจิ้น ยังตามพี่ใหญ่ตกยุคคนนี้อยู่อีกหรือ?」
「ฝีมือไม่เลวเลยนี่」
「มาทำงานกับฉันสิ」
「ฉันให้เดือนละสองหมื่น!」
สีหน้าเกาจิ้นไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
「แกยังไม่คู่ควร」
สีหน้าปาปี้มืดครึ้มลง
「หมาตัวหนึ่งยังกล้าพูดกับฉันแบบนี้หรือ?」
แววสังหารพลันฉายวาบในดวงตาเกาจิ้น
ขณะที่บรรยากาศของทั้งสองฝ่ายตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวหลินเทียนเซียวอย่างกะทันหัน
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบเผชิญหน้ากับการปะทะขนาดใหญ่เป็นครั้งแรก】
【เปิดห่อของขวัญมือใหม่】
【ได้รับร่างกายขีดจำกัดสูงสุดของมนุษย์】
【ได้รับวิชาหมัดปาจี๋ระดับปรมาจารย์】
ประสบการณ์และเคล็ดวิชาจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองของหลินเทียนเซียวในพริบตา
ร่างกายของเขาก็เปลี่ยนแปลงภายในเวลาอันสั้น
พละกำลัง ปฏิกิริยา และความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลินเทียนเซียวกำหมัด
ความรู้สึกแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทะลักออกมาจากร่างกาย
พลังแบบนี้...
เกินจริงไปหน่อยแล้ว
ปาปี้เห็นหลินเทียนเซียวไม่พูดอะไร ก็คิดว่าอีกฝ่ายเริ่มกลัวเมื่อเห็นจำนวนคนที่ต่างกัน
รอยยิ้มจึงปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง
「หลินเทียนเซียว」
「พวกเราก็เป็นคนในวงการเดียวกัน」
「วันนี้ฉันจะไว้หน้าพี่บีสักครั้ง」
「คุกเข่าลงมารินชาให้ฉัน」
「แล้วส่งคนที่นายพามาเมื่อวานมาครึ่งหนึ่ง」
「ต่อไปถ้าเจอฉันในคอสเวย์เบย์ ก็เดินอ้อมไป」
「เรื่องคืนนี้ฉันจะถือว่าแล้วกันไป」
พอปาปี้พูดจบ
เสียงหัวเราะครืนใหญ่ก็ดังมาจากคนกว่าร้อยด้านหลังเขา
แต่ฝูงชนที่มุงดูอยู่กลับเงียบลงไม่น้อย
หลายคนมองไปทางหลินเทียนเซียว
พวกเขาเองก็อยากรู้
ว่าหนุ่มหล่อเซียวที่เพิ่งสร้างชื่อกระฉ่อนเมื่อวาน คืนนี้จะเลือกทำอย่างไร
จำนวนคนต่างกันชัดเจนเกินไป
ถ้าลงมือกันจริง ๆ
ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นหลินเทียนเซียวที่เสียเปรียบ
หลินเทียนเซียวมองปาปี้
แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
「ปาปี้」
ปาปี้เชิดคางขึ้น
「ว่าไง?」
หลินเทียนเซียวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
「ฉันก็จะให้ทางเลือกแกเหมือนกัน」
ปาปี้ชะงักไป
หลินเทียนเซียวชี้ไปยังคนกว่าร้อยด้านหลังเขา
「พาคนของแกกลับไป」
「ฉันจะถือว่าเรื่องคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น」
ปาปี้จ้องหลินเทียนเซียวเขม็ง
คนที่มุงดูอยู่รอบข้างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน
เบียร์ในมือของนักเลงหนุ่มคนหนึ่งเกือบหล่นลงพื้น
「โห!」
「พี่เซียวกร่างขนาดนี้เลยเหรอ?」
คนข้าง ๆ สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
「สี่สิบกว่าคนสู้กับร้อยกว่าคน แล้วยังไล่ให้ปาปี้กลับไปอีก?」
「บ้าไปแล้วหรือไง?」
「นี่แหละถึงเรียกว่าความกล้า!」
พอปาปี้ได้สติ ก็หัวเราะด้วยความโมโห
「หลินเทียนเซียว!」
「แกคิดจริง ๆ หรือว่าฉันกลัวแก!」
「พี่น้อง!」
「ฟันมันให้ฉัน!」
คนกว่าร้อยกรูกันไปข้างหน้าทันที
ท่อเหล็กและมีดพร้าสะท้อนแสงเย็นวาบใต้ไฟถนน
คนที่มุงดูอยู่รอบข้างรีบถอยกรูด
「บ้าเอ๊ย!」
「ตีกันจริงแล้ว!」
「รีบถอย!」
「ระวังโดนลูกหลง!」
「ฝั่งพี่เซียวคนน้อยเกินไปแล้ว!」
เกาจิ้นกำลังจะพาคนเข้าไปปะทะ
แต่เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านเขาไปก่อนแล้ว
หลินเทียนเซียว!
รูม่านตาเกาจิ้นหดลงเล็กน้อย
เมื่อก่อนหลินเทียนเซียวก็เก่งเรื่องต่อสู้อยู่แล้ว
แต่ความเร็วในตอนนี้...
เห็นได้ชัดว่าเหนือกว่าเมื่อก่อนมาก!
ลูกน้องปาปี้ที่พุ่งนำหน้าสุดเงื้อมีดฟันลงมา
หลินเทียนเซียวเอียงตัวหลบเล็กน้อย
หลบคมมีดได้พอดี
มือขวาคว้าข้อมืออีกฝ่ายแล้วบิดอย่างแรง
กร๊อบ!
「อ๊าก!」
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น
มีดในมือของชายคนนั้นร่วงลงพื้นทันที
หลินเทียนเซียวอาศัยจังหวะนั้นกระแทกศอกเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่าย
ปัง!
ร่างนั้นกระเด็นไปไกล ชนคนด้านหลังล้มคว่ำไปอีกสองคน
คนรอบข้างเบิกตากว้างทันที
「โห!」
「โหดขนาดนี้เลยเหรอ?」
「กระแทกศอกทีเดียวปลิวไปไกลขนาดนั้นเลย?」
คนที่สองเพิ่งพุ่งเข้ามา
หลินเทียนเซียวก็สืบเท้าเข้าไปทันที
ไหล่กระแทกเข้ากลางอกอีกฝ่ายอย่างแรง
ปาจี๋!
ท่าพิงภูผา!
ปัง!
เท้าทั้งสองข้างของชายคนนั้นลอยจากพื้น ก่อนร่างจะกระแทกเข้าไปในกลุ่มคนด้านหลัง
คนสี่ห้าคนถูกชนล้มไปพร้อมกัน
รอยยิ้มบนใบหน้าปาปี้หายวับไปทันที
「บ้าเอ๊ย!」
「เข้าไปพร้อมกันให้หมด!」
คนเจ็ดแปดคนล้อมหลินเทียนเซียวพร้อมกัน
มีดฟันเข้ามาจากหลายทิศทาง
หลินเทียนเซียวเปลี่ยนฝีเท้าอย่างรวดเร็ว
ร่างของเขาหลบหลีกต่อเนื่องท่ามกลางฝูงชน
คว้าข้อมือ
กระแทกศอก
ชนไหล่
กระแทกเข่า
ทุกการเคลื่อนไหวเฉียบขาด ไม่มีส่วนเกินแม้แต่น้อย
ปัง!
ปัง!
ปัง!
ร่างหนึ่งล้มลงตามหลังอีกร่างหนึ่ง
เพียงสิบกว่าวินาทีสั้น ๆ
บนพื้นก็นอนเกลื่อนด้วยคนกว่าสิบคนแล้ว
ฝูงชนที่มุงดูอยู่แตกตื่นกันไปหมด
「บ้าเอ๊ย!」
「นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?」
「เมื่อก่อนหนุ่มหล่อเซียวเก่งขนาดนี้ด้วยหรือ?」
「เก่งบ้าบออะไรล่ะ!」
「เมื่อก่อนเขาก็สู้เก่งก็จริง แต่ไม่เห็นจะเว่อร์ขนาดนี้!」
「คนของปาปี้แตะเสื้อเขายังไม่ได้เลย!」
「คนเดียวบุกเข้าไปในกลุ่มร้อยกว่าคน!」
มีคนตื่นเต้นจนตะโกนเสียงแหบ
「นี่สิถึงเรียกว่านักเลงกระบองแดง!」
「เฉินฮ่าวหนานเทียบอะไรกับเขา!」
ลูกน้องหงซิ่งอีกคนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
「ถ้าให้สองคนนี้ดวลกันจริง ๆ」
「เฉินฮ่าวหนานคงทนได้ไม่นาน!」
ปาปี้ได้ยินเสียงวิจารณ์รอบข้าง ใบหน้าก็มืดคล้ำจนแทบเป็นเงา
วันนี้เขาพาคนมาเยอะขนาดนี้
เดิมทีก็คิดจะเหยียบหลินเทียนเซียวขึ้นไปมีชื่อเสียง
แต่ตอนนี้สายตาทุกคู่กลับจับจ้องอยู่ที่หลินเทียนเซียว!
「ฟันมันให้ตาย!」
「ใครฟันหลินเทียนเซียวล้มได้ ฉันให้หนึ่งแสน!」
เมื่อมีรางวัลก้อนโตล่อใจ
คนอีกกลุ่มก็พุ่งเข้าไป
พอเกาจิ้นเห็นดังนั้น แววตาก็เย็นเยียบลง
「พี่น้อง!」
「ลุย!」
พี่น้องด้านหลังสี่สิบกว่าคนกรูกันออกไปพร้อมกัน
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างเป็นทางการ
เกาจิ้นพุ่งตรงไปหาปาปี้
แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว
ปาปี้ก็เริ่มถอยหลังเงียบ ๆ แล้ว
「ขวางพวกมันไว้!」
「ลุยเข้าไป!」
ปากตะโกนเสียงดัง
แต่ร่างกายกลับถอยไปด้านหลังเรื่อย ๆ
หลินเทียนเซียวชกคนหนึ่งล้มลงอีกครั้ง
เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นภาพนั้นพอดี
มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา
「ปาปี้!」
ปาปี้ที่กำลังถอยหลังชะงักไปทั้งตัว
หลินเทียนเซียวฝ่าฝูงชนพุ่งออกมา เปิดทางไปข้างหน้า
คนที่ขวางอยู่เบื้องหน้า
ต่างถูกเขาล้มลงทีละคน
คนที่มุงดูอยู่แทบถลนลูกตาออกมา
「โห!」
「เขาพุ่งไปหาปาปี้จริง ๆ ด้วย!」
「คนเยอะขนาดนี้ยังขวางเขาไม่ได้อีกเหรอ?」
「หน้าปาปี้ซีดแล้ว!」
「ฮ่า ๆ เมื่อกี้ยังกร่างอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?」
ปาปี้เริ่มลนลานขึ้นมาจริง ๆ
เมื่อก่อนเขาก็เคยได้ยินว่าหลินเทียนเซียวสู้เก่ง
แต่ความสามารถตรงหน้ากลับเหนือความคาดหมายไปมาก
สิบกว่าคน
ยี่สิบกว่าคน
คนตั้งมากมายล้อมอยู่
หลินเทียนเซียวก็ยังฝ่าต่อยเข้ามาได้ตลอดทาง
「ขวางมันไว้สิ!」
ปาปี้ตะโกนลั่นอีกครั้ง
แต่ลูกน้องรอบข้างเริ่มลังเลแล้ว
ไม่มีใครโง่
คนที่นอนอยู่ข้างหน้ามีตั้งมากมาย
พุ่งเข้าไปก็มีแต่โดนอัด
หลินเทียนเซียวคว้าคนสุดท้ายที่ขวางทาง
แล้วผลักออกไปด้านข้าง
ตอนนี้เหลือระยะห่างจากปาปี้เพียงไม่กี่เมตร
ปาปี้กำมีดพร้าแน่น
「หลินเทียนเซียว!」
「อย่ากร่างให้มันมากนัก!」
หลินเทียนเซียวหมุนคอคลายกล้ามเนื้อ
「เมื่อกี้แกบอกให้ฉันคุกเข่าไม่ใช่หรือไง?」
มือที่ปาปี้กำด้ามมีดกระชับแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
「แก...」
หลินเทียนเซียวเดินหน้าต่อ
ปาปี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ทุกคนรอบข้างเห็นการเคลื่อนไหวนั้นอย่างชัดเจน
เสียงอุทานดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามถนนทันที
「ปาปี้ถอยแล้ว!」
「โห!」
「เขากลัวแล้ว!」
「พาคนมาร้อยกว่าคน สุดท้ายกลับถูกพี่เซียวทำให้ถอยเองหรือ?」
「คืนนี้ปาปี้เสียหน้าไม่เหลือแล้ว!」
ปาปี้ได้ยินเสียงจากทุกทิศทาง ใบหน้าก็แดงก่ำ
ถ้ายังถอยต่อไป
ต่อไปเขาคงอยู่ในคอสเวย์เบย์ไม่ได้แล้ว
เขากัดฟันแน่น เงื้อมีดพุ่งเข้าใส่หลินเทียนเซียวทันที
「บ้าเอ๊ย!」
「ฉันจะฟันแกให้ตาย!」
คมมีดฟาดลงมาตรงหน้า
หลินเทียนเซียวเบี่ยงตัวหลบ
มือขวาคว้าข้อมือปาปี้ไว้ทันที
แล้วบิดอย่างแรง
สีหน้าปาปี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
มีดพร้าในมือร่วงลงพื้นทันที
วินาทีถัดมา
หลินเทียนเซียวชกเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง
ปัง!
ลูกตาปาปี้แทบถลนออกมา
ร่างทั้งร่างงอตัวเหมือนกุ้ง
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
หลินเทียนเซียวก็คว้าคอเสื้อของเขาไว้
ยกมือฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าอย่างแรง
เพียะ!
เสียงดังฉาดกังวานไปทั่วบริเวณ
ร่างปาปี้เซถอยไปหลายก้าวเพราะแรงตบ
รอบข้างเงียบลงชั่วขณะ
แล้วก็แตกฮือขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง
「บ้าเอ๊ย!」
「ปาปี้โดนตบแล้ว!」
「ตบหน้าปาปี้ต่อหน้าลูกน้องร้อยกว่าคนเลย!」
「คราวนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ!」
「หลังคืนนี้ ทั้งคอสเวย์เบย์ต้องรู้กันหมดแน่!」
ปาปี้ยกมือกุมแก้ม
ในดวงตาทั้งตกใจทั้งเดือดดาล
หลินเทียนเซียวเก็บมีดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา
แล้วปักลงตรงหน้าปาปี้อย่างไม่ใส่ใจ
ปลายมีดแทงลงพื้น
ปาปี้ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
หลินเทียนเซียวมองเขา
「วันนี้ฉันเพิ่งออกมา」
「ไม่อยากเห็นเลือดมากนัก」
「พาคนของแกไสหัวไป」
ปาปี้กัดฟันจนดังกรอด
ลูกน้องที่เขาพามาล้มกองอยู่บนพื้นไปมากแล้ว
คนที่เหลือมองหลินเทียนเซียวด้วยแววตาหวาดระแวง
ถ้าสู้ต่อไป
วันนี้พวกเขาคงไม่ได้เปรียบแน่
ปาปี้จ้องหลินเทียนเซียวอย่างเคียดแค้น
「ได้!」
「หลินเทียนเซียว!」
「ฉันจำเรื่องวันนี้ไว้แล้ว!」
หลินเทียนเซียวไม่สนใจเขา
ปาปี้พาคนเริ่มถอนกำลัง
ตอนมามีคนกว่าร้อย เดินกันมาอย่างยิ่งใหญ่
ตอนกลับ หลายคนต้องช่วยพยุงกัน
ไม่น้อยคนถึงกับทิ้งอาวุธในมือลงบนพื้น
คนที่มุงดูอยู่ใกล้ ๆ เห็นภาพนี้
ก็ยิ่งตื่นเต้นกันใหญ่
「ปาปี้กลับไปจริง ๆ ด้วย!」
「คนสี่สิบกว่าคนไล่คนร้อยกว่าคนกลับไปได้!」
「หลัก ๆ ก็เพราะพี่เซียวสู้เก่งเกินไป!」
「คนเดียวอัดล้มไปกี่คนแล้ว?」
「ยี่สิบคน?」
「ยี่สิบอะไรล่ะ!」
「ฉันว่าต่ำ ๆ ก็สามสี่สิบคน!」
「เมื่อวานยังมีคนห้าร้อยคนที่ยังไม่ได้ออกมาอีกนะ!」
「ใช่สิ!」
「คืนนี้แค่เหลือไว้ไม่กี่สิบคนเฝ้าบาร์เท่านั้น!」
「ฉันได้ยินว่าคนของพี่เซียวจริง ๆ มีมากกว่าห้าร้อยคนเสียอีก!」
「เป็นไปได้ยังไง?」
「ทำไมจะเป็นไปไม่ได้!」
「ลองคิดดูสิ เมื่อวานมีคนมาห้าร้อยคน วันนี้เหลือแค่ไม่กี่สิบ แล้วคนที่เหลือหายไปไหน?」
พอได้ยินเช่นนั้น คนข้าง ๆ ก็เริ่มเปลี่ยนจากสงสัยเป็นคล้อยตาม
「ถ้าพูดแบบนี้...」
「ก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่นะ」
อีกคนลดเสียงลง
「ฉันได้ยินว่าคนที่พี่เซียวรวบรวมได้ในสแตนลีย์เป็นแค่กลุ่มแรก」
「ข้างนอกยังมีคนอยู่อีก」
「ถ้าเรียกออกมาพร้อมกันทั้งหมดจริง ๆ」
「อย่างน้อยก็หนึ่งพันคน!」
「หนึ่งพัน?」
「ประมาณนั้นแหละ!」
「ดูบารมีของพี่เซียวคืนนี้แล้ว ฉันว่าน้อยไปด้วยซ้ำ!」
หลินเทียนเซียวยืนอยู่หน้าบาร์
เกาจิ้นกำลังจัดการส่งพี่น้องที่บาดเจ็บไปโรงพยาบาล
เสียงพูดคุยรอบข้างลอยเข้าหูไม่หยุด
หน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้นในเวลานี้
【ตรวจพบข่าวลือใหม่ที่เกี่ยวข้องกับเจ้าของระบบ】
【เนื้อหาข่าวลือ: หลินเทียนเซียวมีลูกน้องผู้ภักดีเกินหนึ่งพันคน】
【จำนวนผู้เชื่อกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว...】
【ระดับความน่าเชื่อถือ: 47%】
【52%】
【58%】
หลินเทียนเซียวมองไปยังปลายถนนที่ปาปี้จากไป
มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
การต่อสู้คืนนี้
ดูท่าจะคุ้มไม่น้อย