บทที่ 6 ท่านเซิงเป่าตายไปเสียเปล่าหรือไร?
เรื่องราวอีกด้านหนึ่ง ย้อนกลับไปยังวันที่ 8 เดือน 10 ปีเสียนเฟิงที่ 11
ภายในค่ายใหญ่หมี่อวิ๋น เฉิงลู่เดินวนไปมาในกระโจมบัญชาการด้วยสีหน้าอำมหิต
เขาสั่งไว้อย่างชัดเจนให้หุงหาอาหารยามอิ้น แล้วเคลื่อนทัพยามเม่า ทว่าพอถึงยามเม่า ทหารกินข้าวเสร็จกลับพากันย้อนกลับเข้าค่ายไปนอนต่อเสียอย่างนั้น!
ทำเอาเขาแทบคลั่ง รีบเร่งให้เหล่านายกองไปจัดแถว นี่ล่วงเลยมาเป็นชั่วยามแล้ว กองทัพกลับยังไม่ทันก้าวพ้นประตูค่ายด้วยซ้ำ
ขณะนั้น รองแม่ทัพใหญ่อูเล่อซิงอารีบร้อนเข้ามารายงาน
“ใต้เท้า ทหารพวกนี้ไม่ยอมออกเดินทาง ไม่ว่าอย่างไรก็ยืนกรานว่าต้องมีพระราชโองการจากราชสำนัก หรือไม่ก็ต้องมีเอกสารรับรองจากกรมกลาโหม หรือไม่ก็ต้องนำตราบัญชาการทัพของท่านเซิงเป่าออกมา”
“หากไม่มีสิ่งเหล่านี้ พวกเขาก็ถือว่าเป็นคำสั่งที่มิชอบ จะให้ตายหมื่นครั้งก็ไม่ยอมทำตาม”
พอได้ยินเช่นนั้น โทสะของเฉิงลู่ก็พุ่งถึงขีดสุด เขาอ้าปากด่าทันที
“บัดซบ! หากมีของพวกนั้น ข้าจะร้อนใจจนแทบกระโดดอยู่ตรงนี้ไปไย? ท่านเซิงเป่าก็ช่างกระไร ไปประชุมที่เมืองหลวงทั้งที กลับพกตราบัญชาการทัพติดตัวไปด้วย! ในยามคับขันเช่นนี้ ข้าจะไปหาตราบัญชาการทัพจากที่ใดมาให้เขา?”
“ไปเรียกพวกทหารที่ก่อเรื่องมารวมกันให้หมด! ข้าจะถามพวกมันด้วยตนเองว่าในใจยังมีความจงรักภักดีต่อฝ่าบาทอยู่หรือไม่ ยังจำบุญคุณของท่านเซิงเป่าได้หรือไม่!”
อูเล่อซิงอารับคำสั่งแล้วออกไป ไม่นานนัก ทหารที่เป็นหัวโจกก่อความวุ่นวายสองสามคนก็ถูกพาตัวมายังลานสวนสนาม เมื่อทหารคนอื่นเห็นเช่นนั้น ต่างก็ค่อย ๆ ล้อมเข้ามา
เฉิงลู่มาถึงลานสวนสนาม ชี้ไปยังทหารคนหนึ่งแล้วตวาดเสียงกร้าว