บทที่ 8 แย่แล้ว! ที่แท้ประธานเว่ยก็คือตัวข้าเอง
ข่าวที่เซิงเก๋อหลินชิ่นนำทัพบุกเมืองหลวง ราวกับค้อนหนักที่ชุบด้วยน้ำแข็ง ฟาดกระแทกเข้ากลางอกของทุกคนในกระโจมบัญชาการอย่างรุนแรง!
ชั่วพริบตา อากาศภายในกระโจมบัญชาการพลันแข็งค้าง คนกลุ่มหนึ่งแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
หลิวเหวินเจ๋อเดินวนไปมาในกระโจมอย่างคนเสียขวัญ สมองอื้ออึงไปหมด
นั่นคือเซิงเก๋อหลินชิ่นเชียวนะ!
เขาคือเสาหลักค้ำทะเลของต้าชิงในบั้นปลาย ทั้งยังกุมกำลังทหารสนามชั้นยอดที่รบเก่งที่สุดซึ่งเหลืออยู่ของต้าชิงไว้ในมือ!
แล้วทหารใต้บังคับบัญชาของเขาเป็นเช่นไรน่ะหรือ? ก็เป็นแค่กองกำลังที่รวบรวมกันอย่างสะเปะสะปะ จะเอาหัวไปชนหรือ? ชนไหวหรือไร? ต่อให้ชนเข้า ทหารอีกฝ่ายก็ไม่เป็นไร แต่ฝ่ายตนคงแหลกก่อน!
เบื้องหน้ามีกองทัพของเฉิงลู่ที่สู้กันได้สูสี เบื้องหลังยังมีกองทัพท่านอ๋องเซิงซึ่งไร้ผู้ต้านทาน สถานที่ซอมซ่อนี่กลับกลายเป็นสุสานของพวกเขาในชั่วพริบตาอย่างนั้นหรือ?
“ยามนี้จะทำอย่างไร? ท่านอ๋องเซิงกำลังมา! พวกเรายังสู้กับคนของเฉิงลู่ได้สูสี แล้วจะเอาอะไรไปสู้กับท่านอ๋องเซิง? พวกเราจะใช้สิ่งใดสู้?”
เสียงของหมิงรุ่ยสั่นเครือ เขาเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบงัน น้ำเสียงแทบเจือเสียงสะอื้น
“มะ...ไม่เช่นนั้น พวกเราถอนค่ายยามค่ำคืน แล้วเร่งกลับเมืองหลวงกันเถิด? อย่างน้อยหลบเข้าไปในเมืองก็คงประคองได้อีกหลายวันกระมัง?”
เหิงไท่หดคอ เอ่ยอย่างระมัดระวัง เสียงเบาราวเสียงยุง
หมิงรุ่ยกลอกตาใส่ ก่อนสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์ว่า
“พูดง่ายนัก! ลืมแล้วหรือว่าทหารใต้บังคับบัญชาของเราเป็นเช่นไร? หากกล้าถอนค่ายหนีกลางดึก ยังไม่ทันรอให้ท่านอ๋องเซิงมาบุก พวกเราก็คงแตกตื่นจนก่อกบฏกันเองเสียก่อน! ถึงตอนนั้นอยากหนีก็หนีไม่พ้น!”
อู๋ชิ่งไห่ตกใจจนสติหลุดไปแล้ว ในหัวเหลือเพียงคำว่า “ท่านอ๋องเซิงไร้ผู้ใดเอาชนะได้” เขาเอ่ยตะกุกตะกักว่า
“ท่านอ๋องเซิงคือเสาหลักม่วงทองค้ำสมุทร เป็นเสาหยกขาวค้ำฟ้าแห่งต้าชิง! หากพวกเราสู้ไม่ไหวจริง ๆ... มิสู้ทิ้งทหารแล้วมุ่งไปเทียนจิน หลบเข้าเขตเช่า อย่างน้อยก็รักษาชีวิตและทรัพย์สินเอาไว้ได้!”
“หนีหรือ? เจ้าคิดอะไรอยู่?”