“ต่อจากนี้คงต้องรบกวนเธอแล้วนะ อันเยว่”
พูดจบ เฉิงอี้อีก็เริ่มรวบผม เธอรวบเส้นผมไว้ด้วยกัน ก่อนปลายนิ้วจะไล้ไปตามลำคอ
สุดท้ายผมดำขลับดุจน้ำตกก็ถูกรวบมาไว้ด้านหน้าอก เหลือเพียงปอยผมนุ่มบางไม่กี่เส้นที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตเห็น
“อ้อ ได้... ได้เลย...”
เสิ่นอันเยว่ตอบไปพลางหอบหายใจไปด้วย ราวกับจู่ ๆ ก็มีความจุปอดเทียบเท่าเพนกวินเน่ยเน่ย
เธอพยายามฝืนทำใจให้สงบ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้...
เดี๋ยวนะ ใครมันจะไปสงบใจได้กันวะ?!
เสิ่นอันเยว่หักห้ามใจไม่ให้โผเข้าไปกอดได้ก็นับว่ามีความยับยั้งชั่งใจเหลือล้นแล้ว!
เธอคิดทบทวนอยู่หลายตลบ ก่อนจะไม่กล้ารอช้าอีก บีบครีมอาบน้ำออกมาแล้วเอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังของเฉิงอี้อี
พอสัมผัสเข้า เสิ่นอันเยว่ก็ชะงักไปอย่างอดไม่ได้
ถึงจะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว แต่สัมผัสอันยอดเยี่ยมก็ยังทำให้เธอใจล่องลอย
ก่อนหน้านี้เฉิงอี้อีทำงานหนักอยู่บ่อย ๆ ทั้งส่งอาหารและทำงานประจำ เธอเคยทำมาหมดแล้ว
ถึงอย่างนั้น ร่างกายของเธอก็ยังคงบอบบางนุ่มนวล!
ตอนแรกเฉิงอี้อีเปิดแผ่นหลังให้เสิ่นอันเยว่เห็นอย่างไม่ปิดบัง เสิ่นอันเยว่ก็ยังพออดทนไหว
แต่ปอยผมไม่กี่เส้นที่หลงเหลืออยู่กลับทำให้ดูเขินอายราวกับปกปิดและเผยให้เห็นในเวลาเดียวกัน...
เหมือนกับ...
เหมือนตอนแรกนึกว่าการไม่ใส่อะไรเลยคือที่สุดแล้ว ใครจะคิดว่าพอเพิ่มถุงน่องสีดำเข้าไป กลับยิ่งให้ความรู้สึกแบบนั้นกว่าเดิม...
“อันเยว่ ทำไมใช้มือเดียวล่ะ?”