มาถึงร้านอาหารแล้ว
ตอนนี้เป็นช่วงมื้ออาหารพอดี ภายในร้านจึงเต็มไปด้วยผู้คน
ที่นี่เป็นหนึ่งในร้านอาหารระดับห้าดาวที่มีชื่อเสียงมายาวนานที่สุดในปักกิ่ง จึงไม่เคยขาดลูกค้า
พอเปิดเมนู เฉิงอี้อีก็เห็นราคาของอาหารบางจานสูงถึงเงินเดือนทั้งเดือนของเธอ
“หืม?” เสิ่นจิงเฉินเห็นน้องสาวมีสีหน้าแปลกไป จึงเอ่ยถาม “ถูกใจจานไหนเหรอ?”
“สั่งไปเถอะ ลองชิมดูก่อน ถ้ากินไม่ถูกปากก็ให้พนักงานช่วยเอาไปทิ้งได้”
“เอ่อ...ของอะไรไม่รู้ที่เขียนอยู่บนนี่ ฉันอ่านไม่เข้าใจเลย” เฉิงอี้อีก็ยังเป็นเด็กจากครอบครัวยากจน เธอไม่เคยเห็นโลกกว้างจริง ๆ “ฉันไม่สั่งดีกว่า...”
“พี่ ฉันไม่เลือกกิน ไม่มีอะไรที่กินไม่ได้ด้วย พี่สั่งเถอะ ฉันกินตามพี่ก็พอ”
ในเมนูมีทั้งต้าหงเผา ปลาบู่ดาวออสเตรเลีย...
เธอไม่รู้เลยสักนิดว่ามันคืออะไร!
อย่าว่าแต่จะเป็นวัตถุดิบชนิดไหนเลย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเนื้อสัตว์หรือผัก เกิดเผลอสั่งเพลงเปียโนมาสักจานจะทำยังไงล่ะ?
แบบนั้นก็ขาดทุนแย่สิ!
“แล้วทำไมในเมนูถึงมีภาษาอังกฤษด้วยล่ะ?”
“เพราะที่นี่มีชื่อเสียงมาก นักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนไม่น้อยจึงตั้งใจแวะมารับประทานอาหาร...” เสิ่นจิงเฉินไม่ได้ดูแคลนที่เฉิงอี้อีไม่เคยเห็นโลกกว้าง เพียงอธิบายให้อย่างใจเย็น
ถ้าเป็นคนอื่น คงไม่มีสิทธิ์ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
แต่เฉิงอี้อีเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเสิ่นจิงเฉิน
พูดแล้วก็ละอายใจ ท่าทางระมัดระวังของเฉิงอี้อีเมื่อเห็นราคานั้น เป็นสิ่งที่ตระกูลเสิ่นมีส่วนต้องรับผิดชอบอย่างแท้จริง