หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เสิ่นอันเยว่ก็เริ่มวางแผนกิจกรรมของวันนี้
“พี่สาว...” จู่ ๆ เสิ่นอันเยว่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเงยหน้ามองเฉิงอี้อี “พี่อยากซื้อคอมพิวเตอร์สักเครื่องไหม?”
“คอมพิวเตอร์เหรอ?” เฉิงอี้อีวางนิ้วชี้ไว้หน้าปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ไม่จำเป็นมั้ง เมื่อคืนพ่อโทรมาบอกฉันว่า...”
“พ่อเธอโอนเงินก้อนใหญ่มาให้ ตั้งห้าล้านหยวนแน่ะ พ่อฉันเลือกซื้อโน้ตบุ๊กไว้เครื่องหนึ่งแล้ว เดี๋ยวก็ส่งมาให้ฉัน”
“ถึงตอนนั้นพ่อแม่ของเธอก็น่าจะกลับมาพอดี พวกท่านจะได้พบกันด้วย”
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คืบหน้าเร็วมาก เพิ่งรู้จักกันก็ขึ้นเตียงด้วยกันแล้ว...
อีกไม่นานพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็จะได้เจอกัน...
เดี๋ยวก่อน ฉันกำลังเขียนอะไรอยู่เนี่ย？？？
พูดเรื่องจริงจังอยู่ต่างหาก！
ถึงบ้านเฉิงอี้อีจะร่ำรวยขึ้นแล้ว แต่นิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็กก็ยังแก้ไม่หาย เธอชอบประหยัดอยู่เสมอ
เธอคิดว่ามีคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่ม
ถ้าในอนาคตมีใครได้แต่งเธอเป็นภรรยา คนนั้นก็มีแต่ได้กับได้！
จะหาผู้หญิงรักครอบครัวแบบนี้ได้จากที่ไหนอีกล่ะ？！
“เราไปซื้อคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะกันต่างหาก” เสิ่นอันเยว่เตือน “ที่พ่อซื้อให้เธอน่าจะเป็นโน้ตบุ๊กใช่ไหม?”
เสิ่นอันเยว่ร้อนใจไม่น้อย เรื่องย้ายทะเบียนบ้านยังจัดการไม่เรียบร้อย ก็รีบเรียกพ่อแม่ของเฉิงอี้อีว่าพ่อแม่เสียแล้ว
แต่เฉิงอี้อีกลับเข้าใจความหมายของเธออย่างน่าประหลาด
“อืม...” แม้จะรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่พอคิดดูให้ดี เสิ่นอันเยว่ก็เรียกไม่ผิดจริง ๆ พ่อแม่ของเฉิงอี้อีก็คือพ่อแม่แท้ ๆ ของเสิ่นอันเยว่นี่นา