เสิ่นฉีพาเด็กๆ กลับมากินข้าวต่อ ส่วนเหล่าผู้นำก็เริ่มขนของเข้าสนามบ้านกันอย่างคึกคัก
รองเท้าหนังที่เคยไร้รอยเปื้อนตอนนี้เต็มไปด้วยฝุ่น เสื้อเชิ้ตที่เคยเรียบกริบก็มีรอยเปื้อน เหงื่อท่วมเสื้อผ้าของเหล่าผู้นำ
แต่บนใบหน้าของพวกเขาทุกคนยังต้องฉีกยิ้มไว้ พยายามทำงานอย่างขมีขมัน
ท่าทางที่เช็ดเหงื่อและกัดฟันสู้เป็นระยะๆ ของพวกเขา หักล้างความจริงที่ว่าปกติพวกเขาไม่เคยทำงานอะไรเลย
เหล่าหนุ่มขนหน้าอกรู้สึกสะใจสุดๆ!
เด็กๆ ที่เติบโตมาจากสถานสงเคราะห์แสงแดด ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งเข้าใจหลายสิ่งหลายอย่าง
ทางราชการจะไม่ทำอะไรก็ได้ แต่การมาหาเกียรติด้วยวิธีแบบนี้ พวกเด็กๆ ไม่ยอมรับ!
[โคตรเจ๋ง โคตรเจ๋งจริงๆ!]
[พวกผู้บริหารที่อยู่สูงๆ นี่ทำไมอยู่ๆ มาทำงานกันล่ะ? ทำไมต้องมาทำงาน?]
[พวกเขาไม่ได้เข้าใจอะไรหรอก แต่พวกเขากลัว!]
[ที่พวกเขาทำงานน่ะ แค่มาโชว์ให้พวกเราเห็น!]
[ท่านฉีสุดยอด! แบบอย่างของพวกเรา!]
เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังกระหึ่มไปทั่วห้องส่งสัญญาณ
ซูซิงจูตอนนี้รู้สึกเหมือนเข็มทิ่มแผ่นหลัง อาหารติดคอ นั่งไม่ติดที่ เหมือนตายทั้งเป็น
เสิ่นฉีพูดถึงเหล่าผู้นำที่กินเงินเดือนเปล่าๆ ชัดๆ แต่ทำไมฟังดูเหมือนกำลังพูดถึงผู่อี้เฉิงอยู่ไง?
หลี่ฮวนเกอยิ้มบางๆ พูดว่า:
"ฉันไม่สามารถตัดสินได้ว่าผู้นำพวกนั้นเป็นแบบที่เสิ่นฉีพูดหรือเปล่า แต่ในฐานะคนทั่วไป ในฐานะคนดังที่ทำการกุศลเป็นประจำ ฉันอยากจะวิจารณ์ปรากฏการณ์ทางสังคมแบบนี้"
"ดาราบางคนทำการกุศลจริง แต่แรงบันดาลใจที่แท้จริงมาจากความดีจริงๆ หรือเปล่า?"