ตั้งแต่หวังเถี่ยจูกับไป๋ชิงเหอเริ่มออกเดตกัน หวังเถี่ยจูก็จมอยู่ในความคิดถึงมาโดยตลอด
แม้แต่เพิ่งแยกย้ายกันไปแค่ไม่กี่นาที หวังเถี่ยจูก็ยังคิดถึง
ความคิดถึงยาวนาน พอตอนนี้เห็นธีม "ความคิดถึงยาวนาน" เข้า หวังเถี่ยจูเลยรู้สึกร่วมไปกับมันทันที
กำลังจะเปิดปากพูด แต่กลับรู้สึกได้ถึงสายตาของเสิ่นฉี ก็รีบนิ่งเงียบเสียยิ่งกว่าภูเขา
เหลียงเนี่ยนยิ้มแล้วพูดว่า "การตีความธีมรอบแรกของครูเสิ่นเป็นมืออาชีพมาก เป็นแนวทางให้ผู้เข้าแข่งขันได้อย่างดี ไม่รู้ในรอบที่สองนี้ ครูเสิ่นจะตีความกันแบบไหนคะ"
เสิ่นฉีหัวเราะฮือฮือ สะบัดพัดพับ
"ความคิดถึงยาวนาน... ตามความเข้าใจของผม ยังคงเป็นสองทิศทางเหมือนเดิม"
"ทิศทางแรกคือจากมุมของความคิดถึง ผมว่าผู้เข้าแข่งขันสามารถเขียนกวีนิพนธ์ผ่านการบรรยายความคิดถึงได้ เพราะความคิดถึงก็เป็นหมวดใหญ่หมวดหนึ่งของกวีนิพนธ์ ค่อนข้างหาแรงบันดาลใจได้ง่ายกว่า"
"ส่วนมุมที่สอง ย่อมเป็นชื่อคำกลอน 'ฉางเซียงซือ' นั่นเอง!"
[พูดตามตรง การตีความสองรอบของเสิ่นฉีทำให้ฉันรู้สึกว่าเก่งมาก!]
[มีจุดหนึ่งที่ฉันแปลกใจมาก คือเสิ่นฉีคนนี้ดูเหมือนจะมีบุคลิกต่างกันในแต่ละสถานการณ์]
[ฉันก่อนหน้านี้ไม่สนใจกวีนิพนธ์เลยสักนิด แต่ทำไมถึงดูถ่ายทอดสดรายการ《กวีนิพนธ์หัวเซี่ย》นี่จนติดหนึบได้ก็ไม่รู้?]
[จริง ๆ คนที่ดูถ่ายทอดสดไม่จำเป็นต้องชอบกวีนิพนธ์จริง ๆ หรอก เหมือนฉันชอบดูนิยายวงการบันเทิง แต่ฉันไม่ได้ชอบร้องเพลงก็ได้]
……
ธีมรอบที่สองง่ายกว่า แม้เสิ่นฉีจะไม่ตีความ ผู้เข้าแข่งขันก็รู้ทิศทางทั้งสองกันอยู่แล้วโดยทั่วกัน
เมื่อชื่อเสี่ยวเฉิงสั่งการ เวลาสร้างสรรค์สิบนาทีก็เริ่มนับถอยหลังอีกครั้ง
หวังเถี่ยจูสับสนในทันที
ความคิดถึงน่ะ เขาเข้าใจ!