เสิ่นฉีเดินไปเรื่อย ๆ พร้อมกับทำเครื่องหมายบนแตงโมที่สุกเต็มที่
แค่เดินผ่านหนึ่งแถว ก็ทำเครื่องหมายแตงโมสุกได้เป็นสิบลูก
ทำเอาหลี่เนียนเกิงและคนอื่น ๆ ตะลึงไปตาม ๆ กัน
ฟานเสียนถามหลี่เนียนเกิงด้วยความสงสัย: "ลุง? ที่พี่ฉีพูดถูกไหมครับ?"
หลี่เนียนเกิงหน้าแดงเล็กน้อย แล้วพยักหน้า
"ถูกต้องที่สุด! วิธีแยกแตงโมสุกด้วยหกจุดของเขาเทียบกับประสบการณ์หลายปีของฉันแล้ว ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่นิดเดียว!"
"ถึงแม้ฉันจะมีวิธีแยกเพิ่มไปอีกสองวิธี แต่แค่นี้ก็ถือว่าหายากมากแล้ว!"
"ยังหนุ่มอยู่เลย..."
เสิ่นเสี่ยวคุนมีประกายความชื่นชมอยู่ในตา
"ตาคุณสุดยอดมาก!"
ฟานเสียนหัวเราะลั่น: "งั้นฉันไปเข็นรถเข็น แล้วพวกนายช่วยกันยกขึ้นรถเข็นนะ!"
หลินหว่านและเสิ่นเสี่ยวคุนก็ตื่นเต้นขึ้นมาด้วย
คนที่อาศัยอยู่ในเมืองส่วนใหญ่มีความรู้สึกสดใหม่และแปลกใจกับชีวิตชนบท ในตอนนี้หลินหว่านและเสิ่นเสี่ยวคุนมองที่นี่เป็นสวนเก็บผลไม้ฟรีไปแล้ว
หลังจากนั้น เสิ่นฉีและหลี่เนียนเกิงก็ทำเครื่องหมายแตงโมสุกเสร็จอย่างรวดเร็ว หลี่เนียนเกิงพาหลินหว่านและเสิ่นเสี่ยวคุนเก็บแตงโม ส่วนเสิ่นฉีและฟานเสียนเริ่มเข็นรถไปยังพื้นที่ว่างนอกแปลงแตงโม
ตรงนั้นมีตะกร้าใหญ่ที่เตรียมไว้แล้ว ขนแตงโมมาวางเรียงรอใส่รถได้เลย
ข้อความบนหน้าจอเต็มไปด้วยความคึกคักทันที ผู้ชมจำนวนมากนึกถึงเรื่องสนุก ๆ ในวัยเด็กของตัวเอง
[ตอนเด็ก ๆ ฉันชอบแอบไปขโมยแตงโมกับเพื่อน ๆ สุดท้ายเกือบโดนหมาพันธุ์ใหญ่ที่เลี้ยงไว้ในไร่กัดไอ้น้องของฉันที่โตมาตั้งแต่เด็ก ๆ]