“ประธานบริษัทซิงฮั่ว มีเดีย ชื่อฟานเจี้ยน เป็นเพื่อนกับฉันมาสิบกว่าปีแล้ว”
“ฟานเจี้ยนตอนแรกไต่ขึ้นมาได้ก็พึ่งบ้านฝ่ายภรรยาอย่างหลิวเยียน แล้วด้วยความช่วยเหลือของฉัน บริษัทสื่อก็เปิดก้อนใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ”
“แต่พอลุกขึ้นมาได้แล้ว ฟานเจี้ยนกลับคิดว่าทั้งหมดนี่คือผลงานจากความพยายามของตัวเอง บทบาทของบ้านฝ่ายหลิวเยียนถูกลบทิ้งจนหมดสิ้น ตอนนี้หลิวเยียนยังจับได้ว่าฟานเจี้ยนนอกใจกับเลขานุการสาวอีก……”
ตอนเหลียงปินเล่าเรื่องนี้ ในใจกำลังลุกโชนด้วยไฟแค้น
“ดังนั้นฝ่ายหลิวเยียนตั้งใจจะลงมือเจ๊งฟานเจี้ยนให้ได้ ฉันจะเข้ามาเทคโอเวอร์ซิงฮั่ว มีเดียทั้งบริษัทได้เลย!”
เหลียงปินและไป๋ชิงเหอสังเกตสีหน้าของทั้งสามคน คือหลี่ฮวนเกอ ฟู่ฉิง และเสิ่นฉี อย่างเชื่องช้า
หลี่ฮวนเกอกับฟู่ฉิงแค่ทำเหมือนคนอื่น ๆ คือพอได้ยินเรื่องมืด ๆ ในวงการแบบนี้ก็แอบเผยสีหน้าสนใจกันชะงัดนิดเดียว แล้วก็เรียบเฉยเหมือนเดิม
ส่วนเสิ่นฉีแทบไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ก้มหน้ากินข้าวไปเรื่อย ๆ
ฟู่ฉิงวางตะเกียบในมือลงเบา ๆ แล้วมองไปที่เหลียงปิน
“งั้นนายหมายความว่ายังไง พอเทคโอเวอร์ซิงฮั่ว มีเดียแล้ว จากรองประธานกลายเป็นเจ้าใหญ่คนเดียว ก็ไม่จำเป็นต้องมีฝ่ายละครสั้นของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์อีกแล้วสินะ”
หลี่ฮวนเกอเหลือบตามองฟู่ฉิงแล้วพูดว่า
“คุณเหลียงเขาก็ไม่ได้จำเป็นต้องมาฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ของพวกเราอยู่แล้ว ทำไมเธอถึงไปโทษเขาที่เขามีทางไปที่ดีกว่าล่ะ”
เหลียงปินเกร็ง ๆ ว่า “ไม่ใช่ความหมายนั้น ความหมายของฉันคือตอนนั้นซิงฮั่ว มีเดียจะเป็นบริษัทลูกของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ ก็เหมือนกับฝ่ายละครสั้นนั่นแหละ ใช่ไหม?”
ทั้งหลี่ฮวนเกอและฟู่ฉิงต่างอึ้งไปพักหนึ่ง