หนุ่มปากแสยะขอพูดอย่างนี้:
พูดยังไงดีล่ะ……
ความจริงก็รีบร้อนไปหน่อยเหมือนกัน
ตามที่วางแผนไว้ตั้งแต่แรก เรื่องนี้ควรจะต้องใช้เนื้อเรื่องอีกราวสามแสนคำถึงจะจบ ฉันเคยตั้งใจว่าจะเขียนส่วนรายการจีบคุณยัยนั้นให้มากขึ้นอีกหน่อย แล้วค่อยเขียนเนื้อเรื่องของ《คุณพ่อไม่อยู่บ้าน》ต่อ
เนื้อเรื่องก็ยังเป็นแบบเดิมทุกอย่าง เพียงแต่รีบไปหน่อยเท่านั้นเอง
หลายคนตั้งแต่ต้นเรื่องไม่กี่ตอนแรก ก็ด่าเสิ่นฉีว่าเป็นคนแบบนั้น ว่าทัศนคติพังยับ
จริง ๆ ฉันก็อยากจะอธิบายมาตลอด แต่สุดท้ายก็ไม่ค่อยได้อธิบายซะที
ตั้งแต่พิมพ์ตัวอักษรแรกของเรื่องนี้ลงไป ฉันก็คิดถึงคำสุดท้ายของเรื่องไว้แล้ว
คนอยู่บนโลกนี้ ก็มักอยากไปอธิบายอะไรให้คนอื่นฟัง แต่บางทีเพราะความคิดคนละแบบ ยิ่งอธิบายก็ยิ่งไม่มีใครเชื่อ