“วันรุ่งขึ้น แม่ให้เงินพ่อไปสองแสน เพื่อให้เขาเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ!”
“จริง ๆ แม่ก็ชอบพ่อของหนูอยู่แล้ว แค่ไม่อยากแต่งงานเร็วขนาดนั้น แถมเรื่องแบบนี้แม่ก็ไม่มีประสบการณ์ ชอบแล้วแต่ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง……”
“ต่อมาแม่ท้องขึ้นมา เพราะเป็นลูกของพ่อ แม่เลยไม่ยอมฆ่าทิ้ง…….”
เสิ่นเสี่ยวคุนอึ้งจนหมดสติ
“ความหมายคือ……ชั้นแทบตายแล้วสินะ?”
หลี่ฮวนเกอโบกมือ
“เรื่องนั้นไม่สำคัญ ฟังต่อเลย!”
……
“แม่ไปคลอดหนูที่ต่างประเทศ ตั้งใจว่าจะค่อย ๆ ไปทีละก้าว ถึงแม้ในอนาคตแม่กับพ่อจะไม่มีอนาคตด้วยกัน แต่อย่างน้อยแม่ก็มีลูกอยู่เคียงข้างจนแก่”
“พ่อไม่รู้ว่าแม่ท้อง แค่คิดว่าแม่ไปต่างจังหวัดเพื่องาน”
“ก่อนที่แม่จะคลอดหนู พ่อเกิดอุบัติเหตุรถชน พอป้าชิงโทรมาบอก แม่แทบใจสลาย!”
“ช่วงนั้นแม่ใกล้คลอดหนูเต็มที ย้อนกลับไปไม่ได้เลย! ก็เพราะช่วงเวลานั้นที่มองไม่เห็นหน้ากัน แม่ถึงได้ค้นพบว่าตัวเองได้รักพ่อไปแล้วจริง ๆ”
“และอุบัติเหตุของพ่อก็ยิ่งทำให้แม่เข้าใจเรื่องนี้ชัดเจนขึ้น!”
“แม่ใจระทวยอยากกลับบ้าน อยากพาหนูกลับไปเปิดเผยความจริงกับพ่อทันที แต่……”
หลี่ฮวนเกอมีน้ำตาลไหลสองแนว
“แต่พ่อ…พ่อเสียความจำไปซะแล้ว หมอบอกว่าห้ามทำให้เขาได้รับความกระทบกระเทือน……”
“แม่ไม่กล้าพาหนูกลับ ตั้งใจจะรอดูสักพัก……”
“แต่พ่อกลับลืมแม่หมดเกลี้ยง ความจำหยุดค้างอยู่แค่ตอนที่ออกจากสถานสงเคราะห์แสงแดด”
“แม่เลยฝากให้ตากับยายออกหน้า แสร้งทำเป็นบังเอิญได้รู้จักกับเขา แล้วบีบให้แม่กับเขาไปดูตัวกัน……”
……
[นี่……นี่มันเรื่องจริงหรอเนี่ย? ฟินเว่อร์ไปได้]
[โว้ยยย! ความหมายคือเสี่ยวคุนเป็นลูกแท้ ๆ ของเสิ่นฉีจริง ๆ สินะ?]