หลี่ฮวนเกอและเสิ่นฉีสบตากัน แล้วรีบคิดหาเมนูรายการเวทีงานปีใหม่ออนไลน์ปีใหม่ของวันนั้นอย่างรวดเร็ว
“โอ้พระเจ้า! จริง ๆ ก็ไม่มีรายการของโคมูระ อิโซจิจริง ๆ……”
“นี่มันก็…”
สีหน้าของหลี่ฮวนเกอพลันบูดบึ้งขึ้นมาทันที
ในฐานะประธานบริษัทคนหนึ่ง หลี่ฮวนเกอให้ความสำคัญกับเรื่อง ‘ความร่วมมือ’ เป็นอย่างมาก
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังเป็นราชาเพลงระดับประเทศจากต่างแดนอีกด้วย!
เรียกคนมาแล้วบอกให้ขึ้นเวทีร้องเพลงแสดงความสามารถ แต่ผลกลับกลายเป็นว่าฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์มัวแต่จัดงานความสุขสมานฉันท์ของคนทั้งโลก จนลืมคนอื่นตาเลี่ยมไปหมดสนิท
เรื่องนี้ถ้าหลุดออกไปก็เสียหน้าเกินกว่าจะหยั่งถึง
ไม่เพียงเท่านั้น ยังจะส่งผลร้ายอย่างมากต่อการขยายความร่วมมือทางธุรกิจของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์อีกด้วย
ฟู่ฉิงคิดตรงกันกับหลี่ฮวนเกอทุกอย่าง
“แล้วตอนนี้ต้องทำยังไง? ถ้าโคมูระ อิโซจิเอาเรื่องนี้ออกไปป่าวประกาศก็แย่แน่ ๆ”
หลี่ฮวนเกอหันไปมองเสิ่นฉี
เสิ่นฉีตอนแรกรู้สึกเกรงใจและผิดๆ ชอบกล แต่เขาไม่ได้กลัวหรือวิตกกังวลเลยแม้แต่น้อย
“โคมูระ อิโซจินี่เขาก็เป็นราชาเพลงคนหนึ่ง ใจแคบขนาดนั้นไม่ได้หรอกมั้ง?”
ทั้งหลี่ฮวนเกอและฟู่ฉิงอึ้งไปทั้งคู่
“ไม่ใช่… นี่มันเรื่องไร้มารยาทที่ดูหมิ่นคนเขาชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ? ถึงเราจะไม่ได้ตั้งใจ แต่สำหรับเขาแล้ว ย่อมต้องโกรธแน่ ๆ! เรื่องแบบนี้มันจะเรียกว่าใจแคบได้ยังไง?”
หลี่ฮวนเกอแทบเป็นฝ่ายพูดแทนใจโคมูระ อิโซจิซะแล้ว