คืนนั้น โคมูระ อิโซจิและฮิบาระ โซระเอะไม่ได้พูดคุยอะไรกันตลอดคืน และก็ไม่มีการลงมือทำอะไร
เช้าวันรุ่งขึ้น โคมูระ อิโซจิและฮิบาระ โซระเอะไปที่ห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุดในเต้าเฉิง เพื่อซื้อของขวัญ
ราวเที่ยงตรงสิบเอ็ดนาฬิกา ทั้งคู่สามีภรรยาก็มาถึงฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์
แต่หัวหน้ารปภ. ประจำป้อมยามกลับไม่ให้เข้า!
รปภ. หนุ่มๆ หลายคนเห็นฮิบาระ โซระเอะเข้าไป ต่างพร่ำเพ้อในใจ: ผู้หญิงคนนี้สวยมาก หุ่นดีสุด ๆ ยังมีกลิ่นอายความเป็นสตรีที่ฉลาดเข้มแข็งผสมกับความเย้าหยอก
ดูไปดูมา... คุ้น ๆ นะ
พอมองไปที่หนุ่มที่เดินมาด้วยกัน อ้วนผอมไม่มีสัดส่วน ผิวคล้ำ ไว้หนวดเคราเล็ก ๆ สูงไม่ถึงหนึ่งเมตรเศษสี่
คู่แบบนี้มันมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง?
"คุณผู้ชาย คนที่อยากจะเข้าพบประธานบริษัทหญิงของพวกเราทั้งสองคนต่อวันนี่ไม่ร้อยก็แปดสิบ ไม่มีนัดหมายเข้าไม่ได้เด็ดขาด!"
"คุณผู้หญิงดูท่าทางเหมือนดาราจริง ๆ ถ้าเธอบอกว่าจะเข้าพบประธานเราก็เชื่อ แต่คุณนี่... ไม่เหมือนเลย!"
โคมูระ อิโซจิงงเป็นไก่ตาย
ฮิบาระ โซระเอะยิ้มแล้วพูดว่า "งั้นคุณช่วยโทรหาคุณเสิ่นฉีหน่อยสิ"
พอดีกำลังพูดอยู่ รถซานทาน่าคันเก่าคันหนึ่งก็จอดขึ้นหน้าปากซอยพอดี
หัวหน้ารปภ. กับลูกน้องหลายคนตั้งตัวตรงแล้วเคารพทันที!
"ประธานเสิ่น!"
"สวัสดีครับประธานเสิ่น!"
"สวัสดียามเที่ยงครับประธานเสิ่น!"
"ประธานเสิ่นกินข้าวหรือยังครับ?"
เมื่อกระจกรถลงมา ใบหน้าหล่อเหลาของเสิ่นฉีเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พยักหน้าให้เหล่ารปภ.
โคมูระ อิโซจิกับฮิบาระ โซระเอะดีใจมากทันที