หวังเถี่ยจู่ขับรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าพาหยาหยากลับบ้าน
ระหว่างทาง เขานึกถึงบทสนทนาที่คุยกับเสิ่นฉีตอนออกมารับลูกจากโรงเรียนเมื่อกี้
เสิ่นฉีบอกหวังเถี่ยจู่ว่า "นายระวังตัวหน่อยนะ ตอนนี้ก็ไม่ใช่สภาพที่ขาดเงินขนาดนั้นแล้ว ควรซื้อรถยนต์สักคันไว้เลย ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ซื้อมือสองมาก็ได้"
"ไม่จำเป็นหรอกมั้ง?" หวังเถี่ยจู่ตอบ
"จำเป็น! จำเป็นมาก! นายลองนึกภาพตอนเช้าที่ผมพาเสี่ยวคุนมาส่งดูสิ!" เสิ่นฉีพูด "ตอนมารับส่งลูก ควรใส่แว่นกันแดดกับหน้ากากอนามัยไปเลย!"
หวังเถี่ยจู่หัวเราะฮือ ๆ "นายคิดมากไปแล้ว"
วันแรกที่หยาหยาเข้าโรงเรียน หวังเถี่ยจู่ขับรถพาหยาหยามาที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ใกล้ที่พักของพวกเขา ตั้งใจจะฉลองหน่อย
หวังเถี่ยจู่สั่งอาหารที่ตัวเองกับหยาหยาชอบกิน ระหว่างรออาหาร พ่อกับลูกก็พูดคุยกันด้วยความรู้สึกอบอุ่น
"หยาหยา ชีวิตของเราดีขึ้นแล้วนะ! ค่ารักษาน้องชายก็จ่ายไปแล้ว ตอนนี้พ่อยังมีเงินเหลืออยู่ในบัญชีอีก"
"ดีจังเลยพ่อ! วันนี้หนูไปโรงเรียนก็มีความสุขมาก หนูจะตั้งใจเรียน แล้วโตขึ้นจะหาเงินเยอะ ๆ!"
"แม้พ่อจะยังไม่ค่อยมั่นใจกับการเปลี่ยนงานมาเป็นนักร้อง ไม่รู้ต่อไปจะได้เงินเท่าไหร่ แต่เขากล้าจ่ายให้พ่อถึงเท่านี้ครั้งเดียว คงไม่ขาดทุนหรอก"
"พ่อคะ หนูได้ยินมาว่าโรงเรียนของหนูเดือนละหลายหมื่นเลยนะ"
"อะไรนะ!"
หวังเถี่ยจู่ตกใจ แล้วมองหยาหยาด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน
ลูกเอ๋ย แกยังเด็กอยู่เลย คู่แต่งงานทั้งชีวิตอาจถูกกำหนดไว้แล้วก็ได้