หลี่ฮวนเกอถูกเสิ่นฉี 'ขุดสุสาน' มาเจ็ดครั้งติด กระทั่งตีสาม เสิ่นฉีถึงได้ให้คำตอบกับหลี่ฮวนเกอ
“รายการวาไรตี้แบบนี้ยังไม่ต้องทำเอง หยิบโปรเจกต์ไปหาผู้ผลิตหรือทุนใหญ่ไปทำ ปล่อยให้เขาจัดการทุกอย่าง แกแค่เอาเงินลงไปนั่งรอแบ่งเงินก็พอ!”
“เงินที่ได้ก็เยอะไม่น้อย แถมยังเลี่ยงปัญหาวุ่นวายทั้งหมดของการทำวาไรตี้เองได้อีก ปล่อยให้ฝ่ายทุนกับผู้ผลิตแบกรับทุกความยุ่งยาก”
หลี่ฮวนเกอไม่ทันจะได้ใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ ก็ตกใจนั่งขึ้นทันที
แสงจ้าจนตาลาย!
“ให้คนอื่นกินส่วนใหญ่ก็ไม่มีปัญหา ใครเขาลงแรงมากที่สุด ปัญหาก็เป็นเขาที่ต้องแก้!”
“แต่เขามีศักยภาพพอจะทำเองอยู่แล้ว ทำไมต้องพาฉันไปด้วย?” หลี่ฮวนเกอถาม
เสิ่นฉีจ้องตรึงดวงจันทร์คู่ใหญ่ไม่วางตา พึมพำว่า
“แบกแรงกดดัน…แกยังไงก็สู้ฝ่ายทุนกับผู้ผลิตไม่ได้…”
“ตอนนี้ปัญหาไม่ใช่เขาไม่พาแกไปด้วย…แต่เป็นแกจะพาเขาไปด้วยหรือไม่ แกเลือกค่ายผู้ผลิตนี้ก็ได้ เลือกค่ายอื่นก็ได้…”
“แกจะไม่เลือกใครเลย ไม่ทำวาไรตี้นี้ก็ยังได้…”
“คนที่ร้อนใจที่สุดแน่นอนไม่ใช่แก…”
หลี่ฮวนเกอถูก 'ขุด' จนมึนงง เรื่องที่ปกติฟังประเด็นเดียวเข้าใจทันที วันนี้กลับไม่เข้าใจเสียที
“งั้นคนที่ร้อนใจที่สุดคือใคร?”
เสิ่นฉีฮาลั่น แล้วพุ่งเข้าใส่
“คนที่ร้อนใจที่สุดก็คือฉันไง!”
……
ขุดสุสานสำเร็จ!
หลี่ฮวนเกอนั่งขึ้นอีกครั้งเมื่อไหร่ไม่รู้ เสิ่นฉีรีบปิดตา
ดูต่อไม่ไหวแล้ว ดูต่อไม่ไหวจริงๆ
เหลือแม้แต่หนึ่งหยดก็ไม่มีแล้ว
“อ๋อ จริงๆ คนที่ร้อนใจที่สุดไม่ใช่ฉัน! เป็นพวกเขาต่างหาก!”