จินกุ้ยจื่อและหม่าเยินเยินในฐานะเพื่อนสนิท ตั้งใจจะมาช่วยเหลือ แถมถือโอกาสมาดูว่าสามีของเพื่อนรักเป็นคนแบบไหน
ที่ไหนจะมีเรื่องอัลบั้มเพลงเด็กอะไรกัน?
ไม่คิดว่าเพลงแรกที่เสิ่นฉีหยิบออกมาจะเพราะขนาดนี้!
ทั้งสองคนมองตากันอย่างเงียบ ๆ ต่างอ่านความคิดในใจของอีกฝ่ายออก
เพลงนี้สมควรได้รับการเผยแพร่อย่างแท้จริง มันสามารถนำไปใช้ในการศึกษาเด็กได้แน่นอน
ห้องส่งสัญญาณอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่สดใสร่าเริงจากเพลงเด็กอันไพเราะของเสิ่นฉี
เพราะเป็นเพลงเด็กที่เรียบง่าย ผู้คนในงานหลายคนก็เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว ต่างร้องตามเสิ่นฉีกันหมด
“เห็ดที่นางเก็บนั้นมากที่สุด~ มากมายดั่งดวงดาวที่นับไม่ถ้วน~~~”
“เห็ดที่นางเก็บนั้นใหญ่ที่สุด~ ใหญ่ดั่งร่มเล็ก ๆ ที่เต็มตะกร้า~~~”
……
“ไซลัวลัวลี่ไซลัวลัวลี่ไซ~”
“ไซลัวลัวลัวไซลัวลัวลัวลี่ไซ~”
……
[55555 ที่แท้ก็ไม่ใช่ตากบนเล้าไก่ แต่เป็นมากมายดั่งลิงที่นับไม่ถ้วนนี่เอง!]
[เหมือนย้อนกลับไปในวัยเด็ก ตอนนั้นยายพาฉันขึ้นเขาไปเก็บเห็ด แล้วก็ตากบนเล้าไก่แบบนี้แหละ]
[ตอนเด็ก ๆ ฉันก็เคยขึ้นเขาเก็บเห็ด เผลอกินเห็ดพิษเข้าไป ตอนนี้สมองยังได้รับผลกระทบอยู่เลย! แต่ฉันไม่เคยเก็บเห็ดมาก่อนเลย พวกที่ได้เก็บเห็ดนี่น่าอิจฉาจริง ๆ]
[ก่อนหน้านี้เคยได้ยินแค่ท่อนหนึ่ง ตอนนี้ได้ฟังทั้งเพลงแล้วยิ่งชอบเข้าไปใหญ่]
ไป๋ชิงเหออดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองห้องถ่ายทอดสดของตัวเอง
ก็ยังคงน่าเวทนาสุดจะทน
เอาเถอะ...เหนื่อยใจ...
แต่หลินเซียวลู่ตอนนี้รู้สึกอับอายมาก!