จิ่งรุ่ยหงเอาไหล่ชนไหล่ของหวังเถี่ยจูแผ่ว ๆ แล้วกระซิบถาม
“เถี่ยจู เดี๋ยวก่อน อันนี้ไม่ใช่สนามของนายหรอ?”
หวังเถี่ยจูพยายามซ่อนความร้อนรน “นาย……นี่นายยังไม่ต้องพูด!”
จิ่งรุ่ยหงอดกลั้นหัวเราะอย่างทุกข์ยาก
เจมส์กับเคลีย-ลัวลียังคงชื่นชมไม่หยุด!
“การมาเยือน《ฉันคือนักร้อง》รอบนี้ ทำให้ฉันได้เห็นอักษรของหัวเซี่ยจริง ๆ!”
“นี่แหละที่ทำให้เวทีนี้มีเพลงสวยงามขนาดนี้ นี่คือการสำแดงวัฒนธรรมหัวเซี่ยเลยล่ะ”
“ใช่ ฉันต้องศึกษาวัฒนธรรมหัวเซี่ยให้มากขึ้น!”
[ฉบับธรรมดา ฉบับวรรณกรรม ฉบับกาพย์หลวง ฉบับลีเซา ฉบับกฎกลอนแปด ฉบับกลอนสี่บรรทัด……]
[ยังมีใครอีก!]
[ยอมเลย ยอมจริง ๆ! พวกเราประเทศออสยอมแล้ว!]
[พวกเราประเทศดาวธงยอมแล้ว! อันนี้สู้ไม่ไหวจริง!]
[หืม! พวกเราประเทศบากะยอมชั่วคราว!]
[ยอม? เฮ้อ……ก็แค่ 6 ฉบับเอง พวกเราประเทศปังก็เขียนได้ 6 ฉบับ ถ้าหัวเซี่ยมีอีกหนึ่งฉบับต่อเมื่อนั้นเราถึงจะยอม!]
หูฟังของเสิ่นเสี่ยวคุนกับฟานเสียนได้ยินคำสั่งของหงเถาอีกครั้ง
บรรลุเป้าหมายแล้ว ผู้บริหารพึงพอใจมาก!
ทุกคนคุยเรื่องความหลังกันสักหน่อย แล้วก็จบได้
เสิ่นเสี่ยวคุนยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน
“เปิดตัวสัมภาษณ์หลังการแข่งขันของเราก็ถือว่าจบแล้ว……”
“เดี๋ยวก่อน!”
ทันใดนั้น เสียงตะโกนก้องดังขึ้น!
นักร้องและผู้ช่วยในห้องพักตกใจกันทั่วหน้า!
จิ่งรุ่ยหงที่นั่งข้าง ๆ หวังเถี่ยจูสะดุ้งเฮงซวย
ทุกคนหันไปมองทิศทางที่เสียงหนานั้นดังออกมา—หวังเถี่ยจู!