ไคลีย์ ลัวลีแสดงความชอบต่อเสิ่นเสี่ยวคุนออกมาอย่างไม่ปิดบังเลย
เสิ่นเสี่ยวคุนถูกหอมแบบเลยเถิดเกินไปหลายฟอง แต่ก็ไม่มีแรงจะสะบัดหลุด ได้แต่หน้าแดงขมวดคิ้วเช็ดหน้า
ท่าทางแบบนี้ยิ่งทำให้ไคลีย์ ลัวลีชอบมากขึ้นไปอีก
แชทสดขำกันจนควบคุมไม่ได้
[ปล่อยเด็กคนนั้นไว้ ให้ฉันรับจูบที่กระหน่ำใส่มาแน่นเป็นฝนประพาษแทนเถอะ!]
[ฉันสงสัยมาตลอดว่า ราชินีแห่งหัวเซี่ยของพวกคุณอายุยังน้อยขนาดนี้ ลูกทำไมโตขนาดนี้แล้ว?]
[ที่งงที่สุดยังเป็นเสิ่นฉีต่างหาก นายอายุน้อยขนาดนี้ ลูกโตขนาดนี้ได้ยังไง?]
[พวกคุณไม่รู้สินะ ยิ่งที่ไหนล้าหลัง ยิ่งแต่งงานเร็ว หัวเซี่ยมีคนคลอดลูกตอนสิบห้าปีก็เยอะนะ]
[พูดไรของแก! ดูสิ่ หลี่ฮวนเกอ เสิ่นฉี กับเสิ่นเสี่ยวคุน ครอบครัวสามคนนี้เหมือนคนล้าหลังยากจนตรงไหน? แกทำงานสะสมทั้งชีวิตจะทันที่เขาหาได้ในหนึ่งเดือนเหรอ?]
ไคลีย์ ลัวลีจับตาดูเสิ่นเสี่ยวคุนไม่วางตา หน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด
"อิอิ……นี่คือลูกของเสิ่นฉีนี่เอง ดูเหมือนเสิ่นฉีจะไม่ธรรมดาจริง ๆ"
ฮิบาระ โซระเอะเดินมาข้างไคลีย์ ลัวลี แล้วกระซิบอธิบายให้ฟังเบา ๆ
ครั้งนี้ไคลีย์ ลัวลีกลับแปลกใจ และเกิดความเคารพนับถือหลี่ฮวนเกอขึ้นอีกนิดหน่อย
ฮิบาระ โซระเอะกับไคลีย์ ลัวลีดูเหมือนจะเข้าขากันดี ไม่นานสองคนก็ดูสนิทสนมกันได้เร็วมาก ฮิบาระ โซระเอะก็เล่าเรื่องของเสิ่นฉีกับหลี่ฮวนเกอให้ฟังหลายเรื่อง
หลังจากนั้น ทั้งหลี่ฮวนเกอและเสิ่นเสี่ยวคุนต่างรู้สึกว่าสายตาที่ไคลีย์ ลัวลีมองพวกเขาเริ่มมีอะไรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ช่วงนี้เอง หวังเถี่ยจูก็จบการแสดงท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน