ใบหน้าของเสิ่นฉีตอนนี้เต็มไปด้วยความขอบคุณ
เขายื่นมือออกไป จับมือคิมแจกิเอาไว้ทันที
“โอ๊ย ๆ คราวนี้คุยกับนายแล้วได้เรียนรู้อะไรไปเยอะเลยนะ!”
“ถึงตอนนี้ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ยังไม่ได้เปิดตัวโปรเจกต์วาไรเตี้ย ถึงจะยังไม่ชัวร์ว่าจะเป็นวาไรเตี้ยข้ามชาติก็เถอะ!”
“แต่ฉันสัญญากับนายเลย ถ้ามีวาไรเตี้ยแบบนี้ขึ้นจริง แม้หลี่ฮวนเกอภรรยาฉันไม่ไป เราก็ต้องส่งนายไป!”
คิมแจกิอึ้งไปทั้งตัว!
ความอบอุ่นที่แผ่มาจากสองมือที่เสิ่นฉีกำแน่น กระทั่งมีการสั่นน้อย ๆ ปะปนอยู่ด้วย ล้วนแสดงออกถึงความตื่นเต้นและความกังวลของเสิ่นฉี
“เอ่อ……งั้น……ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเราร่วมงานวาไรเตี้ยนี้ด้วยกัน ถึงบางทีจะเป็นคู่แข่งก็เถอะ แต่ก็ยังเป็นเพื่อน……”
คิมแจกิยังพูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก
“ไม่ใช่เหรอ?”
เสิ่นฉีพยักหน้าทันที
“ต้องเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว! บางทีการใช้ความจริงใจที่สุดต่อเพื่อน นี่แหละคือการให้เกียรติ!”
“ใช่ ๆ ใช่!” คิมแจกิเห็นด้วยอย่างมาก
ช่วงเวลานี้ เจ้าของศีรษะหลายดวงบนหน้าต่างชั้นสามก็ตกตะลึงกันหมด
เจมส์และโคมูระ อิโซจิในใจเต็มไปด้วยความงงงวย
สองคนนี้กำลังทำอะไรกัน?
ทำไมตอนนี้ดูจะซึ้งเหมือนพี่น้องร่วมสายเลือดยังไงยังงั้น?
ฝั่งเน็ตต์ขำจนเกือบท้องแตก
[ประชด 5555555 ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าใครก็ตามที่ทำหลี่ฮวนเกอไม่ได้ มักไม่มีทางรอดสวยจากเสิ่นฉี!]