เสิ่นฉีเชิญหวังเถี่ยจูกับหยาหยาไปพร้อมกับที่พักของเสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุน
หวังเถี่ยจูตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงรอยยุงที่ถูกกัดแน่นไปทั้งตัวของหยาหยาเมื่อวาน ความเป็นพ่อก็ชนะในท้ายที่สุด
"ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนก็ได้ ขอแค่ให้ลูกสาวของฉันได้นอนหลับสบายขึ้นก็พอ"
พูดไปพูดมา หวังเถี่ยจูก็เจ็บใจจะร้องไห้ออกมาแล้ว
เสิ่นฉียิ้มแล้วว่า "วางใจเถอะ ที่พักของฉันกว้างมาก นอนได้สี่คนสบายแน่นอน!"
หวังเถี่ยจูถึงกับตกลง
ขณะนั้นเด็ก ๆ กินเสร็จแล้ว เฉาเฉามองไปที่เสิ่นเสี่ยวคุน ฝืนดึงคำสองคำออกจากรอยฟัน "ขอบคุณ..."
เสิ่นเสี่ยวคุนยิ้ม โบกมือไปเฉย ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
ชิงชิงเม้มปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ส่วนตงตงพูดคำว่า "ขอบคุณ" ออกมาตรง ๆ เสิ่นเสี่ยวคุนก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่เป็นไร"
เถาเถาอยากพูดแต่ก็ไม่พูด เสิ่นเสี่ยวคุนก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น
จากการสนทนาแบบตัวต่อตัวสั้น ๆ ของเหล่าเด็ก ชาวเน็ตต่างรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าด้านนิสัยของเสิ่นเสี่ยวคุนนั้นเหมือนเสิ่นฉีตรงไหน
เผชิญกับความดีงาม ก็ตอบด้วยความดีงาม
เผชิญกับความเย็นชา ก็ตอบโต้ด้วยความเย็นชา
เผชิญกับการถูกมองข้าม ก็โต้กลับด้วยการมองข้าม
ซึ่งจริง ๆ แล้วนี่ไม่ควรเป็นนิสัยและวิธีการกระทำของเด็กเลย ใคร ๆ ก็มองออก ดูจากรอบ ๆ ของรายการนี้ก็ชัดเจน รู้สึกได้ทันทีว่านี่คือผลจากการอบรมและอิทธิพลของเสิ่นฉีที่มีต่อเสิ่นเสี่ยวคุน
ในเรื่องนี้ ชาวเน็ตต่างแสดงความชื่นชมเป็นอย่างมาก!
หลี่ฮวนเกอรู้สึกพึงพอใจและอบอุ่นใจเป็นที่สุด
ส่วนหลินเซียวลู่ ไป๋ชิงเหอ และซูซิงจู ที่จิตใจเปลี่ยนไปแล้ว ต่างแสดงความชื่นชมและอิจฉาอย่างสุดซึ้ง!