การกระทำของเสิ่นฉีทำให้จี้หมิงและพวกผู้ใหญ่ทั้งสี่เงียบกริบ!
ณ วินาทีนั้น พวกเขาเริ่มคิดทบทวนอย่างลึกซึ้งถึงคำพูดที่เสิ่นฉีเพิ่งพูดไป
บรรยากาศเงียบสงบลง!
เสิ่นเสี่ยวคุนลุกขึ้น จูงมือเถาเถาและตงตงมานั่งด้วยกัน แล้วโบกมือเรียกชิงชิงกับเฉาเฉาที่นั่งไม่ไกล
"มาเลย พวกนายมากินของอร่อยด้วยกันได้!"
"ที่นี่มีเนื้อกระต่ายย่าง เนื้อปลาไหล และอาหารทะเลอีกเพียบ! มีผักป่ากับผลไม้ด้วย!"
"พอให้พวกนายอิ่มแน่นอน!"
ชิงชิงลังเลอยู่ชั่วครู่ อาฮานพยักหน้าให้ ชิงชิงถึงเดินเข้าไป
เหลียงปินเบา ๆ เข็ยหลังเฉาเฉา เฉาเฉาตัวสั่นงันงก แต่สุดท้ายก็สู้ความหิวไม่ไหว ค่อย ๆ เดินตามไป
เสิ่นเสี่ยวคุนกับหยาหยาช่วยกันแบ่งอาหารให้เด็กอีกสี่คน ทุกคนรับไว้แล้วลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย
หวังเถี่ยจูที่แท้จริงยังไม่อิ่ม แต่ก็วางของในมือลง ยิ้มมองหยาหยากับเสิ่นเสี่ยวคุนอยู่ห่าง ๆ
เสิ่นฉีลุกขึ้น ตบบ่าหวังเถี่ยจู แล้วเรียกเขาไปคุยกันที่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไร
ผู้ช่วยและช่างภาพของทั้งสี่ตระกูลเงียบงันมองภาพตรงหน้านี้
[หลี่ฮวนเกอให้บทเรียนอันลึกซึ้งแก่หลินเซียวลู่ ไป๋ชิงเหอ และซูซิงจู! ส่วนเสิ่นฉีก็ให้บทเรียนอีกบทแก่จี้หมิงและพวกเขาถึงที่ถ่ายทอดสด!]
[ไม่เพียงเท่านั้น เสิ่นฉียังให้บทเรียนแก่พวกเราทุกคนด้วย — ผู้ใหญ่ไม่ควรปลูกฝังความแค้นของตัวเองลงไปในเด็กที่บริสุทธิ์ เด็กที่เติบโตมาพร้อมความเกลียดชังต่อคนแปลกหน้า ไม่เป็นผลดีต่อการเติบโตเลย]
[ตอนนี้คิดดูแล้ว จริง ๆ เสิ่นฉีไม่เคยแสดงความเป็นศัตรูกับใครเลย เขาแค่ป้องกันตัวแบบพาสซีฟเท่านั้น แค่นิสัยเขาไม่ยอมให้ใครกลั่นแกล้งง่าย ๆ เท่านั้นเอง]