ภรรยาดีวาวงการ ชีวิตเรียบง่ายของผมกลับถูกไลฟ์สดไปทั่วเน็ต

ตอนที่ 330 ความหมายของบุฟเฟต์คือ เดินเข้ามาและเดินออกไปต้องจับผนังไว้ทั้งสองรอบ

6 นาที· 1.4K คำ

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่บุฟเฟต์เดี่ยวราคา 998 นี้มันแพงขนาดนั้น ทั้งตกแต่งร้านหรูหรา เมนูก็ล้วนระดับท็อปทั้งนั้น

ชาวเน็ตแถวนั้นเริ่มหิวกันทั้งหน้าจอ

ท่ามกลางบรรยากาศแสนสุขและการลงมือกินกันเต็มที่ หลายคนจับได้อย่างหนึ่งว่าทำไมมันแปลก ๆ

เสิ่นเสี่ยวคุนหยิบของมาเพียงไม่กี่จาน ดูท่าจะไม่ค่อยเยอะ

แต่เสิ่นฉีกลับเดินวนไปมาระหว่างโต๊ะที่เขากับเสิ่นเสี่ยวคุนเลือกไว้กับโซนวัตถุดิบ ออกเดินไปคว้าของกลับมาทีละรอบ ๆ

โต๊ะถูกวางจนเต็มคับคั่ง ดูท่าว่ากินไม่หมดแน่นอน

แค่ปูขนมผึ้ง ทูน่า กับแซลมอนก็ห้า-หกจานแล้ว ยังไม่นับสเต๊กวัว สเต๊กแกะ บาร์บีคิวอะไรพวกนี้

เสิ่นเสี่ยวคุนมึนตึ้บ!

[เสิ่นฉีกินหมดได้จริงเหรอ ทำไมเหมือนคนอดอาหารมาหลายวียังไงไม่รู้]

[ว่ากันตามตรงนะ เสิ่นฉีคนนี้แม้หน้าตาจะหล่อ แต่ทุกรายละเอียดมันส่งกลิ่นคนบ้านนอกออกมาเต็มไปหมด]

[เสิ่นฉีขี้เหนียวมาตลอด บุฟเฟต์ฟรีแบบนี้ต้องกินให้คุ้มกระดูกอยู่แล้ว]

[แต่ของที่เขาหยิบมาตอนนี้ ฉันว่าต้องใช้ฉันสามคนถึงจะกินหมด]

[พ่อคนอื่นเค้าสอนลูกกันว่าต้องรู้จักประหยัด ห้ามสร้างขยะอาหาร แล้วเสิ่นฉีนี่กำลังจะสอนเสี่ยวคุนให้เป็นแบบอย่างที่ไม่ควรเลยสินะ]

……

ในห้องส่งสัญญาณ หลี่ฮวนเกอกับอีกสามคนก็งงเป็นเช่นกัน

ตอนที่เจ็ดมาถึงวันสุดท้ายแล้ว ทำไมเสิ่นฉีต้องทำลายภาพจำที่ดี ๆ ที่ทุกคนมีให้เขาด้วย?

หรือเขาไม่รู้ตัวว่าคนในสตรีมมีเยอะแยะ?

ถ้ากินไม่หมดแล้วทิ้งไปต่อหน้าคนทั้งเน็ตแบบนี้ ต้องโดนด่ากวาดล้างแน่ ๆ เลย?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป