ท่ามกลางสายตาตะลึงงันนับไม่ถ้วน เสิ่นฉีในที่สุดก็เบ้ปากหาวโฮกออกมาอย่างไร้ภาพพจน์
หลายคนถึงกับปล่อยลมหายใจยาว
[โอ้พระเจ้า! ฉันดูจนใจสั่น!]
[พระเจ้าจอร์จ ในที่สุดก็กินจบซะที ฉันกลัวว่ากระเพาะพี่ฉีจะร้างซะก่อน]
[จริงปะ? งั้นชวนเสิ่นฉีมารักษาฉันสิ ฉันหมออายุรกรรม หน้าตาดี งานดี ไม่มีโรคอื่นเลยนอกจากใกล้หมดประจำเดือน! ถ้าปีนี้ตั้งครรภ์ได้อีก ฉันก็ยังคลอดได้!]
[ฮ่าฮ่าฮ่า แม้แต่เสี่ยวคุนยังดูโล่งอันโดยเลย]
……
ไม่ต้องพูดถึงเสิ่นเสี่ยวคุน ผู้ใหญ่กับเด็กของสามครอบครัวต่างชาติที่เหลือก็คลายความตึงเครียดลงทั้งหมด
เอชิกาถอนใจว่า "ในที่สุดก็อิ่มซะที ดูแล้วฉันหิวไปด้วย ดูเสิ่นฉีกินข้าวช่างฟื้นฟูจิตใจจริง ๆ"
"ฟื้นฟูจริง ๆ!" ฮิบาระ โซระเอะชมพร้อมกับส่ายหน้า "ดูอาหารทั้งจาน ๆ ทยอยลงสู่ท้องของเสิ่นฉีทีละนิด ๆ บางช่วงถึงกับรู้สึกมีความสุขไปเลย"
"ปริมาณการกินแบบนี้ทั้งที่รูปร่างแบบนี้ ฉันยอมแพ้จริง ๆ!" ลีจีฮียิ้มว่า
สามคนวิจารณ์กันสักเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ ก็เกิดความคิดแปลก ๆ เหมือนกันขึ้นพร้อมกัน
ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้……
ทำไมฉันถึงชอบดูเสิ่นฉีไปด้วย?
โดยไม่รู้ตัว สายตาของพวกเธอไม่ได้จับอยู่ที่สามีกับลูกของตัวเองอีกต่อไป แต่ถูกดูดไปที่เสิ่นฉีจนหมดสิ้น
เหมือนว่าไม่ว่าเสิ่นฉีจะทำอะไร มันมักทำให้คนเกิดความคาดหวังและความเพลิดเพลิน แถมยังมีความสุขแบบไล่ถอดรหัสอีกด้วย!
เสิ่นฉีต่อไปจะทำอะไร?
เขาจะมีไอเดียเซอร์ไพรส์หรือท่าทางที่ตาโตอะไรอีก?
ก็อยากดู!
นี่หรือคือเหตุผลแท้จริงที่เสิ่นฉีเป็นที่รักของเน็ตติซันทั่วหัวเซี่ย?