หลี่ฮวนเกอไม่ได้ตอบข้อความของเสิ่นฉี เสิ่นฉีอดรู้สึกกระวนกระวายใจไม่ได้
"เอ๊ะ? ไม่น่าเป็นไปได้นะ..."
เสิ่นฉีขมวดคิ้ว คิดไปคิดมา
หลี่ฮวนเกอเมื่อสองสามวันก่อนบอกว่าบริษัทเจอปัญหา แผนโปรโมตดาวรุ่งกับราชินีดูจะไปไม่ค่อยดี แผนโปรโมตหน้าใหม่ก็ดูไม่คืบหน้า
ถึงขนาดต้องลดและเลื่อนเงินที่ให้เขาเกาะผู้หญิงกิน
"หรือว่าฉันขอเยอะไป?"
เสิ่นฉีพึมพำกับตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองคงด่วนสรุปไปหน่อย
ตามนิสัยของหลี่ฮวนเกอ เมื่อก่อนโอนเงินให้แบบไม่ต้องคิดเลย
คราวนี้ครึ่งวันแล้วยังไม่ตอบ หรือว่าเงินแค่นี้ยังเอาไม่ออก?
หรือว่าเริ่มหนักหัวแล้ว?
เสิ่นฉีเริ่มเป็นกังวล ที่แท้ก็เขียนเพลงราชินีให้บริษัทหลี่ฮวนเกอไปแล้ว ยังไม่พอแก้ปัญหาของหลี่ฮวนเกออีกเหรอ?
งั้นก็ต้องเอาลิขสิทธิ์เพลงพระจันทร์ปรากฏเมื่อใดให้หลี่ฮวนเกอด้วย เพลงสองเพลงน่าจะช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้
เพื่อที่จะได้เกาะผู้หญิงกินอย่างยาวนาน ต่อเนื่อง และมั่นคง เสิ่นฉีจึงกลับไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง
[เขาจะไม่กลับไปเขียนนิยายอีกใช่ไหม?]
[รีบเลื่อนกล้องไปที่จอเขาสิ!]
[ในที่สุดก็จะได้รู้แล้วว่าตัวหนอนในทะเลขี้ หรือราชินีคลั่งงาน เรื่องไหนเป็นผลงานของเสิ่นฉี!]
[ฉันกับเมียกำลังมีอะไรกันกลางวันแสกๆ ฉันจินตนาการถึงหลี่ฮวนเกอ เธอจินตนาการถึงเสิ่นฉี กำลังอินสุดๆ ก็ต้องหยุดพร้อมกันทั้งคู่! เพื่อจะดูว่าเสิ่นฉีเขียนหนังสืออะไร!]
หลี่ฮวนเกออยากรู้อยากเห็นถึงขนาดไม่รอให้ฟางเฉี่ยนและหลีเหล่ยถาม รีบพูดทันที:
"ฉันตกลงล็อกหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเสิ่นฉี!"
ทีมเทคนิคปรับเปลี่ยนทันที หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าเสิ่นฉีถูกฉายขึ้นจอใหญ่ ชัดเจนสุดๆ