ไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่รู้สึกสะใจสุด ๆ
"น้องฮวนเกอ ฉีชวนผู้ชายสองคนมาบ้านเพื่อดื่มเหล้า มันดูไม่เหมาะนี่นา?"
"หลาย ๆ ตัวอย่างก็ชี้ให้เห็นแล้ว ว่าถ้าผู้ชายเริ่มหมกมุ่นกับเหล้า มันอันตรายมาก!"
"ใช่แล้ว ๆ เสิ่นฉีไม่ได้ทำงาน ถ้าเขากลายเป็นคนขี้เมาอีก..."
"ผลลัพธ์มันคาดไม่ถึงเลยล่ะ"
ทั้งคู่จ้องหลี่ฮวนเกอด้วยดวงตากลมโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
หลี่ฮวนเกอส่งเสียง "อืม" เบา ๆ แล้วพูดเสียงเรียบว่า
"ถ้ามันคาดไม่ถึง ก็อย่าไปคิดมันเลย!"
ไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที
เหมือนชกหมอน รู้สึกจะซึมเศร้าจริง ๆ นั่นแหละ
ทั้งคู่จะพูดต่อ แต่จัวอีอีถามด้วยความสงสัยว่า
"พี่ฮวนเกอ พี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าเสิ่นฉีมีเพื่อนแบบไหนบ้าง?"
หลี่ฮวนเกอส่ายหน้า
เธอก็สงสัยเหมือนกัน ในสัญญาระบุไว้ชัดเจน ว่าหากไม่มีเรื่องสำคัญ เสิ่นฉีไม่สามารถพาคนอื่นมาบ้านได้ตามอำเภอใจ
เพราะสถานะของหลี่ฮวนเกอพิเศษ ไม่เพียงแต่ต้องป้องกันการรั่วไหลของข้าวของส่วนตัวและข้อมูลของบุคคลสาธารณะเท่านั้น แต่ยังต้องป้องกันการรั่วไหลของข้อมูลบริษัทด้วย
เสิ่นฉีทำได้ดีในเรื่องนี้มาตลอด เรื่องพวกนั้นเป็นแค่ภาพลวงตาหรือไง?
หรือว่าตอนที่ราชินีไม่อยู่บ้าน เสิ่นฉีพาคนมาบ้านบ่อย ๆ กันแน่?
...
เสิ่นเสี่ยวคุนเข้าข้างหลี่ฮวนเกอเต็มที่ เขาไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย ไม่เห็นด้วยที่เสิ่นฉีจะชวนคนมาดื่มเหล้าที่บ้าน