ฉันแพ้!
เมื่อเสิ่นฉีเอ่ยประโยคนี้ออกมาเอง คนทั้งบริเวณก็ต่างอึ้งไปชั่วขณะ
ถ้าจะพิจารณาจากแรงในการกดวงแขนเมื่อครู่ของเสิ่นฉี เขาไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะกดได้แค่ครั้งเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งแรกที่เสิ่นฉีกดนั้นดูสบายเกินคาดซะอีก
แต่เสิ่นฉีบอกว่าเขาแพ้!
เจมส์กับคิมแจกิมองเสิ่นฉีอย่างตั้งตาระยล ส่วนเสิ่นฉีก็ยิ้มแล้วกางมือทั้งสองออก
"มันหนักเกินไป! ครั้งที่ผ่านมานั้นฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีแล้ว!"
"ฉะนั้นครั้งที่สองน่ะ กดลงไปไม่ได้อีกแล้ว!"
เหล่าทีมงานก็งงงันตาม ๆ กัน เหมือนคุ้นชินกับการที่เสิ่นฉีชนะตลอด พอเห็นเขาแพ้ซะทีเลยไม่ชิน
"เอ่อ……เจมส์ชนะ!"
"ครอบครัวประเทศดาวธงได้รับขาหมูทั้งหมดจากครอบครัวหัวเซี่ย!"
"เกมนี้จบลงแล้ว!"
[รู้สึกแปลก ๆ นะ……]
[เสิ่นฉีแน่นอนว่าตั้งใจแน่! เขาอยากให้สมาชิกประเทศอื่นได้กินขาหมูทั้งหมด!]
[เสิ่นฉีซ่อนนิสัยนักบุญของตัวเองไว้ไม่อยู่อีกแล้ว!]
[ฉันเพิ่งรู้สึกว่าเสิ่นฉียิ่งใหญ่มาก!]
[อย่าเล่าเถียงน่า ผู้ชายจะแก่แค่ไหนก็ยังเป็นเด็ก ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากยอมแพ้หรอก ก็แค่ทำไม่ได้แล้วเท่านั้น]
……
ในห้องส่งสัญญาณ หลี่ฮวนเกอก็ยังยิ้มมีความสุข ไม่มีทีท่าเศร้าหมองเลยสักนิดที่เสิ่นฉีแพ้การแข่งขัน
สามคนของทีมเอชิกาเมื่อผ่านช่วงตั้งตาระยลสั้น ๆ ก็เริ่มปรบมือให้
ผู้ชมในสนามก็ปรบมือตาม
เสียงของฟานเสียนดังขึ้นในถ่ายทอดสด:
"ข้าพเจ้าขอประกาศว่าภารกิจการแข่งขันของวันที่ห้า 'แม่ไปทำงานต่างถิ่น' ตอนที่เจ็ดจบลงแล้ว ครอบครัวผู้ชนะในที่สุดคือครอบครัวดาวธง"