ต๊อกต๊อก!
เสิ่นฉีเคาะประตูบ้านหัวเซี่ย เห็นเมียและโคมูระ มิโฮะยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตู
"เสี่ยวคุน เรามาส่งขาหมูสี่ชิ้นให้พวกนาย!"
"มิตรภาพเป็นอันดับหนึ่ง การแข่งขันเป็นอันดับสอง!"
เสิ่นเสี่ยวคุนยิ้มกว้าง "ขอบคุณนะ!"
เขาแอ่นคอมองไปด้านหลัง "คิมมุนฮงไม่มาด้วยหรือ?"
สีหน้าของเมียและโคมูระ มิโฮะก็เรื่องลงทันที
"อย่าเอี่ยวถึงแก ตัวดีนี่สมองเหมือนคนอื่นไม่ซะเลย" เมียพูด
โคมูระ มิโฮะพูดมากผิดปกติ น้ำเสียงก็ฟ้องไม่ถูก "แกยังจะแบ่งขาหมูที่สี่ชิ้นนั่นเอาไว้สามชิ้นแบ่งกันพวกเราเหลือส่งให้พวกนายแค่ชิ้นเดียวเลยนะ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่"
เสิ่นเสี่ยวคุนแซว "แล้วพวกนายไม่ฟังแกบ้างเหรอ? แกก็เป็นหัวหน้าของพวกนายนี่"
"อาฮาฮาฮาฮ่า……"
"ฮ่าๆๆ……"
เสิ่นฉียิ้มเดินเข้ามา "เข้ามาดื่มน้ำผลไม้เย็น ๆ สักแก้วไหม?"
"ไม่ล่ะ ไม่ล่ะ" เมียยิ้ม "เราส่งของเสร็จก็ต้องกลับแล้ว วันนี้เหนื่อยมากเลย"
โคมูระ มิโฮะพยักหน้าตาม
……
หลังเมียกับโคมูระ มิโฮะกลับไป เสิ่นฉีสัมผัสได้ชัดว่าอารมณ์ของเสิ่นเสี่ยวคุนดีขึ้นเป็นพิเศษ
เสิ่นฉีก็นึกถึงเรื่องการเข้าสังคมหาเพื่อนของเสิ่นเสี่ยวคุนอีกครั้ง
ทีไหนเล่า หลังผ่านภารกิจแข่งขันวันที่ห้า เสิ่นเสี่ยวคุนคงรู้สึกว่าเมียกับโคมูระ มิโฮะเห็นเขาเป็นเพื่อนกันจริง ๆ แล้ว
แม้ก่อนหน้านี้เสิ่นเสี่ยวคุนจะผิดหวังมาแล้ว แต่ตอนนี้กลับจมอยู่ในความคาดหวังที่ว่าตัวเองได้มีเพื่อนอีกครั้ง