ตอนที่เสิ่นฉีพูดว่าจะไปเล่นขี้แตก (จุดประทัดใส่ขี้) หลินหว่านถึงกับงงไปหมด
เธอไม่รู้เลยว่าที่เรียกกันว่า "เล่นขี้แตก" นั้นมันคืออะไรกันแน่
พอหันไปมอง ก็เห็นเฉินกวนซีทำหน้าแบบตื่นเต้นสุดขีด!
ส่วนผู้สังเกตการณ์ชาวต่างชาติสามคนในห้องถ่ายทอดสดก็พากันงง
ตอนแรกพวกเธอยังสงสัยว่างานแต่งงานและงานเลี้ยงในหมู่บ้านจะเป็นแบบไหน แต่ตอนนี้พวกเธอถูกดึงความสนใจไปที่ "เล่นขี้แตก" สิ่งที่เสิ่นฉีดูตื่นเต้นกับมันมากเป็นพิเศษแทน
หลี่ฮวนเกอเป็นผู้หญิงที่โตมาในหมู่บ้าน เธอย่อมรู้ดี
พอได้ยินคำว่า "เล่นขี้แตก" สีหน้าของหลี่ฮวนเกอก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีและเก้อเขินขึ้นมาทันที
เสิ่นฉี!
นายจะไม่ดูตาม้าตาเรือหน่อยได้ไหม!
สายตาคนสองพันกว่าล้านคน ก็ยังทำให้นายดูตาม้าตาเรือหน่อยไม่ได้เลยเหรอ?
เรื่องแบบนี้น่ะมันเหมาะที่จะทำตอนถ่ายทอดสดด้วยเหรอ?
ที่สำคัญนายยังพาเสี่ยวคุนมาด้วยนะ!
ลีจีฮีทำหน้างงแล้วถามขึ้นว่า "เจ้าเล่นขี้แตกนี่คืออะไรเหรอ? สนุกมากไหม?"
ฟางเฉี่ยนทำหน้าลำบากใจ ยิ่งนัก ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
ส่วนหลีเหล่ยนั้นกลั้นไม่อยู่แล้ว เอามือกอดท้องหันหลังแล้วก้มตัวลง ตัวสั่นเทาเหมือนโดนไฟช็อต
ผู้ชมในสตูดิโอบางคนก็ยังมึนๆ อยู่ แต่พวกผู้ชายดูเหมือนจะรู้กันหมด พอมีคนอธิบายให้ฟังนิดหน่อย ทั้งสถานที่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที
หลี่ฮวนเกอพูดอย่างเก้อเขิน "อันนี้... มันเป็นสิ่งที่เด็กๆ ในหมู่บ้านเคยเล่นกัน... อะ... อะ..."
เอชิกาถามอย่างอยากรู้ "มันเป็นกีฬาประเภทหนึ่งเหรอ?"
หลี่ฮวนเกอพยักหน้า แล้วก็ส่ายหัว
ฮิบาระ โซระเอะเห็นท่าทางเก้อเขินของหลี่ฮวนเกอ ก็ยิ่งถูกเร้าความสนใจเข้าไปใหญ่
"ฉันสนใจมากเลย อยากจะดูเจ้าเล่นขี้แตกสุดแสนจะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ของชนบทหัวเซี่ยสักหน่อย" (มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว = เอกลักษณ์เฉพาะตัว)