"ใช่ ๆ ๆ ! น่าขยะแขยงสุด ๆ ไปเลย!" หลินหว่านรีบพูด "หรือพวกนายไม่ต้องจุดมันดีกว่าไหม?"
เสิ่นเสี่ยวคุนตอนที่เห็นอึ ก็เสียใจไปแล้วตั้งแต่ตอนนั้น
"ไว้ก่อนเถอะนะ..."
เสิ่นฉีพยักหน้า ลูบหัวเสิ่นเสี่ยวคุนแล้วพูดอย่างจริงจัง
"จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากจะจุดอึอะไรนั่นหรอก แค่จะพาลูกดูของเล่นสมัยเด็ก ๆ ของเรา"
"ลองคิดดูสิ เราสมัยเด็ก ๆ ต้องเบื่อขนาดไหนถึงจะทำเรื่องน่าขยะแขยงอย่างการจุดอึได้ สาเหตุที่แท้จริงก็คือความจน!"
"ยุคของเรา ไม่ต้องพูดถึงมือถือ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์เลย ของเล่นยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ ต้องเล่นแต่ของพวกนี้ที่มันน่าเบื่อ"
"เพราะงั้นเสี่ยวคุน ลูกต้องรู้สึกขอบคุณยุคนี้ด้วยนะ ต้องรู้จักหวงแหนชีวิตที่ดี ๆ ในตอนนี้!"
เสิ่นเสี่ยวคุนรู้สึกบางอย่าง เขาเงยหน้ามองสีหน้าจริงจังของเสิ่นฉี แล้วก็พยักหน้าอย่างจริงจังเหมือนกัน
"ผมเข้าใจแล้ว!"
หลินหว่านถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกทันที
สีหน้าของเฉินกวนซีฉายแววเสียดายเล็กน้อย
[เอ๊ะ ไม่ใช่นะ... ทำไมไม่เล่นขี้แตกแล้ว? รอดูอยู่นะเนี่ย]
[ที่แท้เสิ่นฉีก็เพื่อสอนเสี่ยวคุนนี่เอง แม้แต่เรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้ยังต้องทำตอนถ่ายทอดสด นี่มันทุ่มเทสุด ๆ]
[เสิ่นฉีต้องอยากเล่นขี้แตกแน่ๆ! ตอนเขาพูดเรื่องจุดอึ ดวงตาที่ตื่นเต้นนั่นแทบจะกระเด็นมาอยู่บนหน้าฉันแล้ว!]
[แค่ตอนนี้ชีวิตดีขึ้น มีสภาพแวดล้อมสะอาด ก็เลยรู้สึกขยะแขยงตอนเห็นอึ แต่ว่าเดิมทีเขาก็อยากจะจุดแน่ ๆ!]
[ใช่ ๆ ๆ การถ่ายทอดสดสำหรับผู้ชายคนนี้ ไม่ได้เป็นตัวจำกัดอะไรเลย!]
...
ผู้สังเกตการณ์สามคนในห้องส่งสัญญาณต่างก็รู้สึกหดหู่
หาอึได้แล้ว ทำไมไม่จุดมันล่ะ?