ในวิลล่า ห้องนั่งเล่น
บรรยากาศเริ่มผิดปกติเล็กน้อย
เดิมทีฟู่ฉิงจะไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับยกเลิกงานบริษัทเพื่ออยู่ต่อ
ดูถ่ายทอดสดที่ไหนจะสนุกเท่าดูสดต่อหน้าต่อตาเล่า?
ฟู่ฉิงดึงเสี่ยวคุนให้นั่งลงข้าง ๆ แล้วนั่งดูเรื่องราวของเสิ่นฉีอย่างเงียบ ๆ
“ท่านฟาง...”
เสิ่นฉีเพิ่งเอ่ยปากก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมาะ
ฟางชื่อไม่ใส่ใจรายละเอียดพวกนี้เลย ยิ้มอย่างใจเย็นพูดว่า
“เสี่ยวเฉินเอ๊ย เพลง‘พระจันทร์ปรากฏเมื่อใด’สุดยอดมาก ผมตั้งใจมาที่นี่เพื่อจะยืนยันอีกครั้ง บทกวีนี้คุณเขียนเองจริง ๆ ใช่ไหม?”
เสิ่นฉีแอบมองฟู่ฉิง
“เอ่อ...ท่านฟางครับ ท่านถึงกับตามมาถึงบ้านเลย ผมก็ต้องพูดความจริงแล้วล่ะ...”
“บทกวีนี้จริง ๆ แล้วผมขโมยมา!”
[โอ้พระเจ้า! เรื่องใหญ่!]
[ไร้ยางอาย!]
[ไม่ใช่...พี่ฉีก็ไม่ได้บอกชัดว่าเขาเขียนเองนี่? ไม่ใช่พวกปู่ย่าตายายพูดเองเหรอ?]
[ไม่ปฏิเสธก็เหมือนยอมรับไง? เสิ่นฉีมีเจตนาไม่ดี!]
[นี่มันขโมยผลงานชัด ๆ!]
...
ในห้องส่งสัญญาณ หลี่ฮวนเกอเริ่มร้อนใจเล็กน้อย
ปัญหาตอนนี้คือแรงกดดันจากกระแสสังคม
ถ้าเสิ่นฉีโกหกเพราะเกรงใจฟู่ฉิง ฐานะสามีของหลี่ฮวนเกอ ประธานบริษัทหญิง ถูกตัดสินว่าขโมยผลงาน ผลกระทบจะใหญ่หลวงมาก!
และหลี่ฮวนเกออยากให้เสิ่นฉีโชว์ความสามารถออกมา
ผู้หญิงคนไหนล่ะไม่อยากให้สามีของตัวเองโดดเด่นเลื่องชื่อ?
แม้จะเป็นการแต่งงานตามสัญญา แต่ในสายตาคนทั่วไป เสิ่นฉีก็คือสามีของหลี่ฮวนเกอ