หลี่ฮวนเกอนั่งอยู่บนรถตู้ระดับหรู เอามือกุมหัวตัวเองอย่างอดไม่ได้
เสี่ยวหลงคนขับรถให้หลี่ฮวนเกอมาสามปีแล้ว อดเป็นห่วงไม่ได้
“พี่ฮวนเกอเหนื่อยหรือเปล่าครับ?”
“เหนื่อยก็ไม่เชิง…” หลี่ฮวนเกอพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง
“แล้วตอนนี้เราจะกลับบ้านหรือกลับบริษัทดีครับ?”
หลี่ฮวนเกอลืมตามองไปข้างหน้า
“อ้าวเทียน… วันนี้นายดูถ่ายทอดสดด้วยหรือเปล่า?”
หลงอ้าวเทียนนิ่งไปอึดใจ ยิ้มกลั้นไว้ “ดูครับ…”
หลี่ฮวนเกอถอนหายใจ
หลงอ้าวเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า
“พี่ฮวนเกอครับ จริง ๆ แล้วบางทีพี่ก็จริงจังเกินไปนะครับ วันนี้ผมเห็นพี่ในรายการดูเสียการควบคุมเล็กน้อย…”
“มันตลกดีครับ…”
หลี่ฮวนเกอตะลึง
“พี่เหนื่อยเกินไป รายการแบบนี้ทำให้พี่ไม่ต้องคิดถึงความยุ่งยากในบริษัท แล้วยังได้โชว์อีกด้านที่คนปกติไม่เคยเห็นด้วย… มันดีจริง ๆ ครับ”
“พี่ไม่รู้นะครับ พนักงานในบริษัทเราแต่ก่อนกลัวพี่มาก แต่พอวันนี้…”
“พวกเขาพูดว่าพี่…”
หลี่ฮวนเกอนิ่งไปอีกครั้ง “ว่าอะไร?”
“ว่าพี่… น่ารักมากครับ!”
หลี่ฮวนเกอรู้สึกใจซับซ้อนขึ้นมาทันที
เพราะอยู่ใต้ความกดดันนานเกินไปจนใส่หน้ากากเป็นเวลานานเลยหรือไงกัน?
“แล้วนายว่า ฉันควรให้เสิ่นฉีสอนฉัน… อาเค... โฮเฮ่ย… มั้ย?”