เสิ่นฉีเดินยิ้มแย้มพาผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมชุดกี่เพ้าปักลายดอกไม้สีแดงสดเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น
"ป้าจาง อากาศข้างนอกร้อนมากใช่ไหมครับ? ขอเปิดแอร์ก่อน แล้วเดี๋ยวเราค่อยเริ่มกัน"
ป้าจางพูดเสียงดังจนตกใจ: "เริ่มเลยๆ! ป้ารอไม่ไหวแล้ว!"
พูดจบ ป้าจางก็ถอดผ้าคลุมไหล่ที่พาดอยู่บนบ่าออก
[โห นี่แกสาวน้อยอายุอย่างน้อยก็หกเจ็ดสิบแล้วใช่ไหม?]
[ฉันไม่เชื่อว่าฉีฉีของฉันจะลงปากได้ ต้องไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดแน่นอน]
[กินปลาใหญ่เนื้อใหญ่ไข่ปลาแห้งทุกวัน บางทีก็อยากกินผักบุ้งกับมันฝรั่งบ้าง]
[อย่าเดาสุ่ม! นายแต่งงานกับหลี่ฮวนเกอแล้วจะไปสนใจป้าแก่แบบนี้ได้ยังไง?]
[ไอ้สัตว์เดรัจฉาน! ปล่อยป้านั่นไว้! ให้ฉันจัดการเอง!]
จางเวย์ถึงกับอึ้ง "หัวหน้าผู้กำกับ จะตั้งค่าบล็อกไว้ไหม? เผื่อว่า..."
หงเถาขมวดคิ้วส่ายหน้า "ดูไปก่อน ฉันยังรู้สึกว่าเสิ่นฉีไม่โง่ถึงขนาดทำแบบนี้ตอนที่เสิ่นเสี่ยวคุนอยู่บ้านหรอก"
"แต่..."
หงเถาถามกลับ: "ถ้าเป็นนาย เป็นสามีของหลี่ฮวนเกอ จะกล้าเสี่ยงทำเรื่องพังพินาศแบบนี้ตอนที่เด็กยังอยู่บ้านไหมล่ะ?"
พังพินาศ...
จางเวย์ดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง
...
ในห้องส่งสัญญาณ ผู้ชมในสตูดิโอพากันพูดคุยกันเสียงดังอื้ออึงไปหมด
หลินเซียวลู่และไป๋ชิงเหอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยอยู่ในใจ
คนเราย่อมอยากเห็นสิ่งที่ตัวเองอยากให้เกิดขึ้น ถ้าเสิ่นฉีสกปรกจริงๆ อย่างนั้นนี่มันไม่ใช่โอกาสดีที่สุดที่จะโจมตีหลี่ฮวนเกอที่อยู่สูงส่งอย่างนั้นหรือ?
จัวอีอีมองหลี่ฮวนเกอด้วยความเป็นห่วง
หลี่ฮวนเกอเองก็รู้สึกว่าสิ่งที่ปรากฏบนจอผิดปกติมาก แต่ก็รู้สึกอยู่เสมอว่าเสิ่นฉีไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นได้